بیا اینو با هم مرور کنیم: وقتی حرف از نوآوری یا Innovation میشه (یعنی خلق چیزهای جدید تو علم و تکنولوژی)، خیلیا فکر میکنن فقط تو یه رشته یا زمینه خاص باید دنبال پیشرفت باشیم. ولی داستان الان یه جور دیگه شده!
توی یه تحقیق تازه (از arXiv) با بررسی ۲۳ میلیون مقاله علمی (!! فکرشو بکن، ۲۳ میلیون تا)، اومدن نشون دادن که دیگه تحقیقات پایهای (یعنی اون چیزایی که یه زمینه رو از صفر میسازه) و کارهای توسعهای (یعنی اضافه کردن به تحقیقات پایه همون رشته) تا حدی داره کمتر میشه. یعنی رشد تحقیق تو خود رشتهها اونقدری که قدیما میگفتیم قوی جلو نمیره.
اما یه نکته خیلی باحال پیدا کردن! متوجه شدن که موضوعاتی که بین رشتهها حرکت میکنن و باعث ترکیب ایدههای مختلف میشن (بهش میگن generalization یا همون کارهای “کلیگرا” – یعنی ایده رو میگیرن و برای چند تا رشته کاربردش رو پیدا میکنن) داره خیلی بیشتر و سریعتر میشه. اونم از وقتی که اینترنت و شبکههای اجتماعی اومدن وسط و دیگه با AI یا هوش مصنوعی که خودش میتونه چیزای جدید بسازه (مثلاً یه الگوریتم که خودش اطلاعات جدید از دادهها درمیاره)، این جریان قویتر هم شده.
درواقع به جای این که فقط تو یه رشته عمیق بشیم، نوآوریها دارن از ترکیب بین رشتهها و شاخههای مختلف علم اتفاق میفتن. مثلاً یه ایده از فیزیک میره تو زیستشناسی، یا یه تکنیک تو هوش مصنوعی کمک میکنه تو پزشکی پیشرفت کنیم.
حالا چرا این مهمه؟ چون سیاستگذارهای علمی (یعنی کسایی که تو دولت یا سازمانها مسیر کلی تحقیقات و بودجه رو تعیین میکنن) باید بدونن تمرکز نباید فقط روی رشتههای خاص و بنیادیشون باشه. باید به اون پروژههایی که علمها رو به هم ربط میدن هم حسابی توجه کنن، چون اونا هستن که پیشرفتهای بزرگ و ترکیبی درست میکنن.
پس خلاصه اگر نخوایم گرفتار بحثهای پیچیده بشیم: نوآوری الان فقط حاصل خاک زدن روی یه زمینه خاص نیست، بلکه با ترکیب دانشِ شاخههای مختلف، اتفاقهای خیلی خفنتری رقم میخوره. عصر، عصر همکاریِ رشتهها و سیستم خلاقیت جمعی شده! حسابی جالبه، نه؟
منبع: +
