خب بذار برات خیلی ساده بگم اصل ماجرای این تحقیق چیه! از اونجایی که خیلیها بعد از عمل بازسازی رباط صلیبی قدامی زانو، یا همون ACL، میخوان دوباره ورزش کنن، ولی خب همهچی فقط به قوی شدن زانو نیست! کلی بحث ذهنی و روانی وسط ماجرا هست. مثلاً یکی از این بحثها “آمادگی روانی برگشت به ورزش” هست – یعنی اون اعتماد به نفس و حسی که به خودت داری که آیا واقعاً دیگه آماده برگشت هستی یا نه. و یکی دیگه هم “کینزیوفوبیا” یا همون ترس از حرکت بعد از آسیب (که یعنی یکی حسابی میترسه زانوش رو دوباره حرکت بده یا تحت فشار بذاره مبادا دوباره آسیب ببینه!).
حالا این تحقیق اومده بررسی کنه که آیا بین این آمادگی روانی با ترس از حرکت (کینزیوفوبیا) توی نوجوونها و بزرگترها بعد از عمل ACL، رابطهای وجود داره یا نه. قبلاً توی آدمای بزرگسال این موضوع بررسی شده بود، اما هنوز واسه نوجوونها کسی دقیق نگاه نکرده بود.
چی کار کردن توی تحقیق؟
اومدن کسایی رو که بین ۱۳ تا ۳۰ سال سن داشتن و ۶ تا ۱۲ ماه از عمل بازسازی ACL شون گذشته بود، از چندتا مرکز مختلف جمع کردن (یعنی دادههاشون رو از یه بانک اطلاعاتی چندمرکزی برداشتن). به این آدما دوتا پرسشنامه دادن:
- یکی “مقیاس ترس از حرکت تامپا” (Tampa Scale of Kinesiophobia) که میزان ترسشون رو میسنجه.
- یکی هم “مقیاس آمادگی برگشت به ورزش بعد از آسیب ACL” (ACL Return-to-Sport after Injury Scale) که نشون میده چقدر آمادگی برگشت به ورزش دارن.
یادمون نره، به کسایی که امتیاز آمادگیشون زیر ۷۷ بوده، برچسب “آمادگی روانی پایین” زدن (یعنی واسه برگشت به ورزش، کافی نیست).
نتایج جالب بودن!
از بین ۳۱۵ نفر شرکتکننده (یعنی تعدادشون هم اصلاً کم نبوده)، حدود ۵۴٪ دختر بودن و میانگین سن و تعداد ماههای گذشته از عمل رو هم مشخص کردن (تقریباً ۱۸ سال سن متوسط، و حدود ۸ ماه از عمل گذشته). بعد اومدن بررسی کردن آیا امتیازهای ترس از حرکت با آمادگی روانی برعکس همدیگه هستن یا نه (یعنی یکی بالا بره، اون یکی بیاد پایین).
جواب؟ آره، دقیقاً همینطور! توی هر دو گروه (نوجوون و بزرگتر) هر چی آمادگی روانی بیشتر باشه، ترس از حرکت کمتر میشه. ضریب همبستگی رو هم گزارش کردن (توی نوجوونها: منفی ۰.۵۹، بزرگسالها: منفی ۰.۴۵) که خلاصه یعنی رابطهشون محکمه!
یه نکته دیگه این بود که تقریباً نصف شرکتکنندهها آمادگی روانی کافی نداشتن (زیر اون خط ۷۷ بودن). یعنی واقعاً باید روی اعتماد به نفس و آرامش ذهنی این افراد کار کرد. تازه جالبتر اینکه هر بار امتیاز ترس از حرکت یه واحد بالا میرفت، احتمال اینکه آمادگی روانی پایین باشه ۲۸ درصد بیشتر میشد! و حتی بزرگترها (یعنی ۱۹ سال به بالا) دو برابر بیشتر از نوجوونها دچار کمبود آمادگی روانی بودن.
حالا نتیجهگیری چی شد؟
خلاصهش اینه که هر چی اعتماد و آمادگی ذهنی برای برگشت به ورزش بیشتر باشه، ترس از حرکت یا آسیب دوباره کمتر میشه – تو هر دو گروه نوجوان و جوان. ولی با این وضع، نزدیک نصف مریضها هنوز اون حسِ “آمادگی” رو ندارن، پس باید به فیزیوتراپها و تیم درمانی گفت بیشتر حواسشون جمع باشه که رو بحثهای روانی هم کار کنن، نه فقط قدرت عضله! چون ذهن آماده = جسم آماده و برگشت موفقتر به ورزش!
پس دفعه بعد که کسی رو دیدین که بعد از جراحی ACL هنوز نمیخواد برگرده به زمین ورزش، بدونین شاید مشکل فقط زانوش نیست، بلکه یه بخش بزرگی از ماجرا توی سرش میگذره!
منبع: +
