خب بذارید یه دل سیر راجع به یه داستان داغ و عجیب حرف بزنیم که باعث کلی سوال و جنجال شده! اخیرأ روزنامه معروف نیویورک تایمز یه گزارشی درباره اپلای دانشگاه کلمبیا توسط «زهران ممدانی» منتشر کرد. اگه اسمش براتون عجیب اومده یا شما هم فکری کردید چرا اصلا باید سر یه اپلای کسی انقدر سروصدا بشه، شما تنها نیستید!
بیاید ماجرا رو ساده کنم. این گزارش براساس اطلاعات لو رفته (یعنی هک شده و غیرمجاز به دست اومده) منتشر شد و منبع اصلی این اطلاعات یه نفر بود که تو اینترنت تقریباً ناشناس و معروف به “دانشمند نژادی”ه. دانشمند نژادی یعنی کسی که نظریههایی درباره تفاوت ذاتی بین نژادها داره و معمولاً این بحثها حسابی جنجالی و حتی خطرناک میشن، چون میتونن به تبعیض و ایدههای عقبمونده دامن بزنن.
حالا سوال اصلی اینجاس: چرا باید یک روزنامه بزرگ مثل نیویورک تایمز بیاد راجع به هکِ اپلیکیشن یه دانشجو گزارش بده؟ مخصوصاً وقتی قبلاً در مورد هکهایی که اعتبار نداشتن (یعنی معلوم نبوده راست هستن یا اطلاعات قلابیه)، حتی اشاره خاصی نکرده بودن؟ مثلاً قبلاً مواد هکشدهای از کمپین ترامپ به بیرون درز کرده بود، ولی تایمز تصمیم گرفت اونها رو چاپ نکنه. خلاصه، استانداردهایی که قبلاً داشتن، معلوم نیست چرا اینبار کنار گذاشته شده!
از اینم جالبتر، منبع این اطلاعات یارو دانشمند نژادی بوده. مسأله اینه که روزنامه یا خبرنگارها شاید گاهی از آدمهایی با دیدگاههای عجیب، عجیب به معنی واقعاً عقب افتاده یا حتی خطرناک، نقلقول بیارن، ولی این سوال پیش میاد که چرا اینبار اینقدر راحت و بدون انتقاد این آدم رو پذیرفتن؟ یعنی آیا داشتن یه منبع خبری که نظریاتش به شدت بحثبرانگیزه عادی شده؟ چرا روزنامههایی که خودشون رو آزادیخواه (لیبرال) میدونن یا همیشه دم از برابری میزنن، الان دارن با آدمایی رفیق میشن که درست برخلاف این ارزشاست؟
یه بخش مهم این داستان به مسئولیت رسانهها برمیگرده. اصلاً چرا باید منابع ناشناسِ عجیب با عقاید خطرناک اینقدر جدی گرفته بشن؟ همیشه این نگرانی وجود داره که رسانهها ناخواسته به عقاید نژادپرستانه مشروعیت بدن. در ضمن، کلی موارد دیگه هم بوده که خبرنگارها تا مطمئن نشن اطلاعات درست و مستنده، حتی سراغش هم نمیرن. اما اینبار گویا همه چیز فرق کرده و همینم باعث کلی علامت سوال شده.
واسه اینکه گم نشیم، خلاصه کنم: بحث اصلی این نیست که ممدانی کی بوده، یا اصلاً تو اپلیکیشنش چی نوشته؛ موضوع اینه که چجوری رسانههای بزرگ و به ظاهر حامی حقوق بشر و آزادی بیان، میتونن یهدفعه با دانشمندای نژادی که ایدئولوژیشون به درد قرون وسطی میخوره دمخور بشن و اطلاعاتشون رو منتشر کنن. این یعنی مرزهای روزنامهنگاری، اخلاق کاری و مسئولیت اجتماعی رسانهها واقعاً داره کش میاد!
در پایان، این ماجرا نشون داد که گاهی باید از رسانهها و منابع خبر حسابی سوال کنیم. واقعاً چی باعث شد نیویورک تایمز این کار رو بکنه و چطوری باید بفهمیم کی حقیقت رو میگه؟ اینا همون بحثاییه که این روزها خیلیا دارن دربارهش حرف میزنن، مخصوصاً وقتی سروکله دانشمندای نژادی تو دنیای اخبار پیدا میشه!
منبع: +
