تصور کن رباتهایی باشن که مثل سربازها، میتونن خطر رو توی محیط تشخیص بدن، تصمیم بگیرن، حرکت کنن و حتی بدون نیاز به GPS (همون سیستم موقعیتیابی که توی نقشهها داریم) با هم تیمی هاشون هماهنگ بشن. این دقیقاً همون چیزیه که توی دانشگاه Purdue آمریکا دارن روش کار میکنن و کلی حمایت مالی هم از ارتش آمریکا براش گرفتن؛ حدود یک و نیم میلیون دلار طی پنج سال!
اینجا هدف فقط این نیست که رباتا حرکت کنن؛ بحث اینه که بفهمن کجان، دور و برشون چیه و چجوری باید هوشمندانه با هم کار کنن. رهبری این پروژه با پروفسور Aniket Bera هست که تو رشته علوم کامپیوتر کلی کار خفن کرده و خلاصه استاد همکاریکردن رباتهای هوشمنده!
داستان اینجوریه که میخان یه تیم از رباتها درست کنن که از یه طرف پهپادها (یعنی همون رباتهای پرنده که تو آسمون حرکت میکنن) هستن و از طرف دیگه خودروهای بدون سرنشین (وسیلههایی که روی زمین میگردن و راننده نمیخوان). اینا با هم کار میکنن تا جاهایی رو شناسایی و نقشهبرداری کنن که شاید سربازای آدمی اصلاً نتونن برن—یا خیلی براشون خطرناک باشه.
اینجا یه اتفاق خفن میافته: این رباتها با استفاده از هوش مصنوعی (یعنی همون مغز مجازی که میتونه تصمیم بگیره، یاد بگیره و خودش رو با موقعیت جدید تطبیق بده)، اطلاعات رو از هر دو منبع هوایی و زمینی جمع میکنن، به اشتراک میذارن و میتونن خیلی زودتر و دقیقتر از قبل بفهمن که اوضاع چجوریه. این باعث میشه ریسک برای سربازها خیلی کمتر بشه.
تو تستهای این پروژه ایدهآل، رباتهای پرنده نقش دیدهبان رو دارن—یعنی اول منطقه رو از بالا میگردن و اطلاعات جمع میکنن،
بعدش رباتهای زمینی، طبق نقشه و اطلاعات اونها، مثل راهبلدها عمل میکنن و جاهایی رو که لازمه بررسی میکنن.
توی آزمایشگاه Purdue یه لابراتوار به اسم IDEAS Lab دارن که کارشون تحقیق روی هوش مصنوعی، رباتیک و بینایی ماشین (یعنی ماشینها بتونن چیزها رو ببینن و بفهمن). اینجا تمرکز اصلیشون Embodied AI هست—یه مدل هوش مصنوعی که علاوهبر یادگیری و استدلال، میتونه با جهان واقعی تعامل کنه. خلاصه رباتهاشون مثل یه تیم باهوش، دائم در حال یادگیری و پیشرفت هستن.
یکی دیگه از بخشهای باحال این پروژه، چیزیه به نام Hicks Robotics & Autonomy Testbed—اینجا یه فضای بزرگ بالای ۱۳۰۰۰ فوت مربعه که پر از رباتهای انساننما، سگرباتها، پهپادهای هوشمند و کلی سنسور و تجهیزات حرفهایه. این محیط طوری ساخته شده که بتونن هرچی رو تو شبیهسازی تست کردن، همونجا تو دنیای واقعی هم سریع امتحان کنن.
اولین فاز این پروژه بیشتر درباره رباتهای تکی بود که بتونن تو محیطهای خطرناک، خودشون رو مدیریت کنن. اما الان دارند میرن به سمت تیمهای چندرباتی (یعنی گروههایی که مثل یه تیم ورزشی با هم ارتباط دارن، خبر میدن و باهم برنامهریزی و اجرایی انجام میدن).
نکته جالب اینه که مغز مرکزی این سیستم بهنوعی شبیه سیستم عصبی بدن انسان عمل میکنه؛ یعنی هم اطلاعات رو جمع میکنه، هم تحلیل و هم تصمیمگیری و انتقال میده بین اعضای تیم. Bera میگه سیستمشون رو شبیه یه گروه کاوشگر باهوش تصور میکنیم—پهپادها دیدهبان هستن و رباتهای زمینی نقش راهیاب رو دارن.
آینده این تحقیقات هم خیلی هیجانانگیزه: قراره یادگیریهای تطبیقی اضافه کنن، تستهای میدانی بیشتری انجام بدن و تیمهای رباتیکی با ابعاد خیلی بزرگتر بسازن.
در کل روش Purdue رو میشه یه جهش بزرگ تو آینده دفاعی و رباتیک دنیا دونست؛ چون هم میتونه تو ماموریتهای شناسایی خودکار، دیدهبانی، برنامهریزی مسیر و حتی لجستیک (یعنی کارای پشتیبانی و تامین) استفاده بشه، هم خطر برای انسانها رو کلی کاهش میده. خلاصه بازی آینده بین رباتها و انسانها داره هر روز جذابتر میشه!
منبع: +
