بذارین یه موضوع جدی رو باهاتون به زبون خودمون باز کنم: افسردگی، اضطراب و فکرهای خودکشی واقعاً مشکلات بزرگی بین نوجوانها هستن، مخصوصاً توی کره جنوبی. میدونستین کره جنوبی یکی از بالاترین نرخهای خودکشی نوجوان رو تو دنیا داره؟ خب، همین موضوع باعث شده که خیلیها دنبال راهی باشن تا قبل از اینکه خطر جدی بشه، بتونن این مشکلات رو بشناسن و جلوشو بگیرن.
حالا سوال اینجاست: چطور میشه این مشکلات رو شناخت؟ آخه ابزارها و پرسشنامههایی که معتبر و استاندارد باشن (یعنی اونقدر دقیق باشن که بشه واقعاً به نتایجشون اعتماد کرد) خیلی کم پیدا میشه، مخصوصاً برای جوونای این رده سنی توی کره جنوبی!
یه تیم تحقیقاتی اومده سه تا ابزار رو طراحی کرده، هر کدوم برای یه مشکل خاص: «MHS: D» برای افسردگی، «MHS: A» برای اضطراب عمومی (یعنی همون حس ناآرومی و دلشوره همیشگی)، و «MHS: S» برای خطر خودکشی. (MHS یعنی Mental Health Screening یا ابزار غربالگری سلامت روان. D مال Depressive اختلال افسردگیه، A مال Anxiety همون اضطرابه، و S هم Suicide که یعنی خودکشی.)
این سه تا ابزار رو روی کلی نوجوان امتحان کردن؛ حدود ۶۶۸۹ نفر بین سن ۱۰ تا ۱۸ سال! جالبتر اینکه کسایی که از مدرسه هم افتاده بودن یا داخل مدرسه نبودن رو هم وارد نمونه کردن که نتایجشون واقعاً دقیق باشه و فقط محدود به دانشآموزای معمولی نباشه.
تحقیقاتشون در سال ۲۰۲۱، بین تیر و مرداد خودمون به صورت آنلاین انجام شده. بررسی کردن که این ابزارها دقیقاً چقدر قابل اطمینان هستن (این اصطلاح فنی رو بهش Reliability یا همون «پایداری نتایج» میگن). اینکه یکی هر دفعه همون تست رو بزنه و حدوداً نتیجه مشابه بگیره. ضریب پایایی این ابزارها رو با یه عدد نشون میدن به اسم «آلفای کرونباخ» (Cronbach’s alpha)، هر چی به یک نزدیکتر باشه یعنی ابزار دقیقتره و خوشبختانه برای این تستها آمار خیلی خوب بوده: برای افسردگی ۰.۹۲، اضطراب ۰.۹۳ و خطر خودکشی ۰.۸۶. خلاصه که هر سه تا ابزار خیلی دقیق عمل کردن.
یه ویژگی باحال دیگه اینکه این ابزارها برای همه نوجوانها (پسر، دختر، سنهای مختلف و حتی بزرگسالها) ساختارشون یکی موند. این رو میگن «همسانی سنجش» یا Measurement Invariance، یعنی تبعیض نداره و برای همه جواب میده. حتی بررسی کردن ببینن پسرها و دخترها چطور با این تستها جواب میدن و فهمیدن که دخترها معمولاً علائم بیشتری نشون میدن، به خصوص سن که میره بالاتر، اوضاعشون بدتر میشه!
یه نکته جالب دیگه: نتایج تستها رو مقایسه کردن با یه سری شاخص روحی-روانی دیگه، مثل «سوماتیزاسیون» (یعنی همون دردها و ناراحتیهای جسمی که دلیل پزشکی ندارن چون منشأشون روحیه)، آسیب به خود، سطح استرس و استرس ناشی از کرونا. همه چی کاملاً همخونی داشت و نشون داد ابزارها درست کار میکنن.
در کل نتیجه این بود که این ۳ ابزار برای هر سن و هر جنسیت جواب میده و واقعاً میشه روشون حساب کرد. اگه این ابزارهای استاندارد تو مراکز مشاوره مدرسه یا حتی اجتماع استفاده بشن، حسابی کمک میکنن که زود بفهمیم کدوم جوونا نیاز به کمک دارن و حتی میتونن جون خیلیها رو نجات بدن. خلاصه که توسعه این تستها یه حرکت مهم برای سلامت روان نوجوانها توی کره جنوبی بود.
پس اگه دیدین یه تست جدید برای سلامت روان تو کره جنوبی اومده، احتمالاً همین MHS: D، MHS: A یا MHS: S هست! مطمئن باشین کسایی که دارن اینها رو اجرا میکنن، دارن با یه ابزار دقیق و علمی کار میکنن و هدفشون اینه که به موقع به داد بچهها برسن قبل از اینکه دیر بشه.
منبع: +
