یه تحقیق خیلی باحال و مفصل انجام دادن تو چین که ببینن چجوری کمکهایی که بچهها به پدر و مادرهای میانسال و سالمندشون میکنن، رو وضعیت افسردگی بابا مامانا تاثیر میذاره. یعنی اومدن دقیقاً نگاه کردن که هر جور حمایتی از طرف بچهها – مثلاً دیدن حضوری، تماس آنلاین، کمک مالی، یا حتی کادو و وسایل – چجوری روی حال روحی والدین تو سنای مختلف اثر میذاره. این تحقیق روی ۱۱هزار و ۳۹۸ نفر چینی بالای ۴۵ سال انجام شده بود که تو پروژه معروفی به اسم China Health and Retirement Longitudinal Study یا همون CHARLS شرکت کرده بودن. (خلاصه بگم: این یه مطالعه بزرگ تو چینه که کلی آدم رو از نظر سلامتی و وضعیت زندگی بررسی میکنن.)
برای سنجش افسردگی هم از یه مقیاس علمی مخصوص به اسم CES-D استفاده کردن. این یه پرسشنامهست که مخصوص بررسی علائم افسردگیه. تحلیل آماری شون هم با مدل رگرسیون لجستیک بود. اینم یه مدل آماریه که نشون میده مثلا چه عاملی چقدر شانس رخ دادن یه اتفاق مثل افسردگی رو بالا یا پایین میبره.
حالا بریم سر اصل ماجرا: نتایج چی شد؟
۱. سن ۸۰ سال به بالا: تنها چیزی که بیشتر از هر چیزی حال پدر و مادرای خیلی سالمند رو خوب میکنه، دیدن بچهها به صورت حضوریه! یعنی هر چی بیشتر بچهها سر میزنن، مامان بابا کمتر افسرده میشن. حالا حضور آنلاین و تماس ویدیویی و اینا؟ نه تنها کمکی نکرد، بلکه ممکن بود اثر برعکس هم داشته باشه. خلاصه، سن بالا که رفتین، هر چی بچهها بیشتر بیاد پیشتون، حالتون هم بهتر میشه.
۲. گروه سنی ۴۵ تا ۶۰ سال: یک نکته جالب این بود که تو این سن، کمک پولی بچهها نه تنها افسردگی رو کمتر نکرد، بلکه برعکس، باعث بیشتر شدن افسردگی شد! شاید اینجوری برداشت شده که اگر بچهها به پدر مادر تو این سن پول بدن، انگار پیام میدن “شما خودتون نمیتونین” یا شاید والدین حس خوبی از گرفتن پول ندارن. به هر حال، پول سوپاپ اطمینان این سن نیست!
۳. تو گروه ۶۰ تا ۸۰ سال: اینجا داستان فرق میکنه. کمک مالی بچهها تو این سنها باعث شد والدین کمتر افسرده باشن! یعنی وقتی پدر و مادر به دوران بازنشستگی نزدیک میشن و درآمدشون محدود میشه، کمک مالی نقش خیلی پررنگی داره.
۴. حمایت با کالا و وسایل (مثلاً خرید کردن، هدیه دادن، خرید دارو یا وسایل خونه) تو سنین ۴۵ تا ۸۰ سال خیلی به والدین کمک کرد تا کمتر افسرده باشن.
۵. ارتباط آنلاین (تماس ویدئویی و… ) تو گروه سن ۴۵ تا ۶۰ سال باعث شد افسردگی بیشتر بشه! یعنی اگر فقط بچهها با والدین تو این سن زنگ بزنن یا چت کنن ولی حضوری نبیننشون، شاید طرف فکر کنه واقعاً کسی رو نداره یا تنهاست.
در کل نتیجهگیریشون این بود: تو هر سن، نوع و شکل حمایت بچهها با والدین فرق داره. برای ۴۵ تا ۶۰ سال، بهتره بچهها به جای پول فقط سعی کنن وسایل مورد نیاز والدین رو تهیه کنن. برای ۶۰ تا ۸۰ سال هم کمک مالی و هم تهیه وسایل جواب میده. اما وقتی والدین بالای ۸۰ سال میشن، هیچ کمکی مثل حضور خود بچهها روحیه نمیده.
خلاصه اگر بچهای هستین یا پدر مادرتون میانسالن یا سالمندن، یادتون باشه هر کمکی رو باید با توجه به سنشون انجام بدین. فقط پول دادن یا فقط تماس گرفتن همیشه جواب نمیده. گاهی باید بری سر بزنی، یا خریدی واسشون انجام بدی! اگرم علاقه مند به اینجور تحقیقاتین، حتماً اسم CHARLS رو به خاطر بسپارین که یکی از دیتابیسهای خفن تو حوزه سالمندی تو آسیا و دنیاست.
منبع: +
