بذار یه داستان عجیب و غریب رو برات تعریف کنم! ساحل اوآهو (Oahu) تو هاوایی این روزا کلی سر و صدا کرده؛ چون یهسری نقشهای سنگی فوقالعاده قدیمی (بهشون میگن پترگلیف یا Petroglyphs، یعنی حکاکیهایی که انسانای باستانی روی سنگ زدن) دوباره بعد از کلی سال سر و کلشون پیدا شده و حسابی دل مردم محلی و عاشقای تاریخ رو برده!
ماجرا اینطوریه که به خاطر جزر و مدهای شدید (همون بالا پایین رفتن سطح آب دریا که هر چند وقت یه بار رخ میده) و تغییرات فصلی و آبوهوایی، یه لایه نازک از شن کنار رفته و الان حدود ۲۶ تا شکل آدمکمانند چوبی (تصور کن بچگیات آدمک چوبی میکشیدی!) کاملاً قابل دیدنه. خیلی باحالن، چون وسط سنگهای ساحلی مثل یه اثر هنری طبیعت میدرخشن. جالب اینجاست که وقتی جلبکها به سنگ میچسبن و آب عقب میره، این حکاکیها حتی سبزتر و خوشرنگتر هم نشون داده میشن و یه خط ۳۵ متری (تقریباً ۱۱۵ فوت) از ساحلو ستارهای میکنن.
طبق گفته باستانشناسها، قدمت این نقاشیهای سنگی حداقل ۵۰۰ تا ۶۰۰ ساله است، ولی بعضیا میگن شاید حتی هزار سال از عمرشون گذشته باشه. خلاصه مال زمانیه که نه گوشی بود، نه دوربین!
ماجراهای باحالش اینه که اولین بار ۹ سال پیش، دوتا توریست که رفته بودن نزدیک یه مرکز تفریحی ارتش آمریکا، کل پنل کامل این نقشها رو کشف کردن. از اون موقع به بعد هم ساحل بازی قایمموشک با همه راه انداخته: گاهی حکاکیها دیده میشن و بعد با شن و موج قایم میشن!
هر موقع فصل طوفانهای اقیانوسی از مِی تا نوامبر میرسه، موجها میان یه بخشی از شنها رو میشورن و دوباره این نقوش قدیمی میان رو؛ ولی باز با برگشت شن و موج، دوباره مخفی میشن. این خیلی شبیه پیام طبیعته – یه جورایی انگار میخان بگن همه چیز تو چرخهی خودش میچرخه، حتی حکاکیهای روی سنگ.
بعضی نقشها دستاشون بالا یا پایین رفته و مردم محلی اعتقاد دارن این اشاره به طلوع و غروب خورشیده، یعنی ارتباط نزدیک انسان و ریتمهای طبیعت. اصلاً کل ماجرا تو هاوایی اینه که طبیعت و اجداد اهمیت خیلی زیادی دارن؛ حکاکیها طبق باور مردم بومی اومدن تا پیامی از طرف اجداد بفرستن!
در مورد جنسیت این آدمکهای سنگی هم باستانشناسها میگن از ۱۸تای آدمک، ۸تاشون مثلاً مردونهان (چون آلت تناسلی دارن) و جنسیت باقی نامشخصه. جالبتر اینه که بین این همه آدمک، فقط دوتاشون انگشت دارن؛ انگار تو هاوایی معمول نبوده دست کامل بکشن.
حالا از اینا جذابتر، داستان تاریخ معاصرشه که یهکم تلخه: سالها پیش وقتی پای آمریکاییها به هاوایی باز شد، مخصوصاً ارتش آمریکا تو دهه ۱۹۳۰ اومد و بخشی از زمینای بومیارو گرفت. هنوزم اگه رو دیوارای مرزبندی شده نظامی قدم بزنی، ممکنه گارد امنیتی و پلیس پرتت کنه پایین! اخیراً کیلا (Kila)، یکی از متخصصای تاریخ منطقه واهینائه، با رضایت ارتش رفته بازدید و گفته میخواد کمک کنه که این یادگارای اجدادی محافظت بشن. فعلاً ساحل برای عموم بازه، ولی دسترسی کامل به همه بخشا مخصوص کسائیه که با ارتش موافقت دارن. سر همینم دعواها و بحثا هنوز ادامه داره.
کیلا یه نکته جالب گفته: به نظرش این نقوش دارن به جامعه هشدار میدن که سطح آب دریا داره میاد بالا – یه جور هشدار محیط زیستی توسط یه تابلوی باستانی! بعضیا هم معتقدن ممکنه حکاکیها ثبت تولد یا وقایع مهم بودن.
در نهایت واسه بومیهای هاوایی این خیلی مهمه، چون معتقدن وقتی این حکاکیها دوباره پدیدار میشن، انگار اجدادشون دوباره از دل شنها دارن باهاشون حرف میزنن و حقشون رو به عنوان صاحبای اصلی سرزمین یادآوری میکنن.
راستی یه توضیح کوچولو درباره Petroglyph: این واژه به اون نقشبرجستهها و حکاکیهاییه که نسلهای قبل با زحمت رو سنگ میکندن؛ مثل پیام رسانهای زمانهای دور! خلاصه، این بار طبیعت با جزر و مد خودش، گذشتهی هاوایی رو دوباره زنده کرده و همه رو حسابی هیجانزده کرده.
منبع: +
