این روزا دیگه خیلیا حرف از موزیک با هوش مصنوعی میزنن. منظورم آهنگاییه که توسط AI (یعنی همون هوش مصنوعی که خودش میتونه چیز جدید خلق کنه) ساخته میشن. جالبه که این موزیکها حالا خیلی زیاد شدن، ولی اونقدرها هم معروف یا محبوب نیستن.
حالا داستان وقتی عجیب میشه که هنرمندا میبینن اسم یا حتی صدای خودشون روی آهنگی اومده که هیچ وقت نخوندن یا اجازه نداده بودن منتشر شه! بعضی وقتا حتی وقتی هنرمند فوت کردهش هم همچین بازیهایی میشه! مثلاً همین تازگیا، Emily Portman که یه خواننده انگلیسیِ سبک فولک هست، تو شوک رفت چون یکی از فَنهاش گفت آلبوم جدیدت عالیه – ولی آلبوم “Orca” که اسمش زیرش بود، اصلاً کار خودش نبود و با هوش مصنوعی ساخته شده بود!
این آلبوم توی Spotify، iTunes، یوتیوب و کلی پلتفرم معروف دیگه بالا اومده بود. خودش هیچ خبری نداشت و اصلاً رضایت نداده بود. تازه هوش مصنوعی انقدر ماهر شده که سبک و صدای Emily رو درست همون جوری درآورده بود که حتی بعضی فَنهاشم گول خورده بودن. این قضیه واقعاً ترسناک شد!
Emily رفت تو شبکههای اجتماعی هشدار داد و هفتهها طول کشید تا Spotify تازه موضوع رو بررسی کنه، حتی بعدش هم بعضی ردپای آلبوم تو سایت مونده بود. این مشکل فقط برای Emily نبود؛ قبلاً هم چیزای مشابه برای آدمایی مثل Josh Kaufman یا Blaze Foley (که سال 1989 مُرد) و Guy Clark (که 2016 فوت کرد) افتاده بود.
درواقع، اوضاع از فاز آهنگای خلاقانه و ریمیکسهای فان AI گذشته و رسیده به یه جور دزدی هویت دیجیتال با ریتم! کسایی که این کارا رو میکنن، اغلب آروم و بیسر و صدا آهنگا رو بالا میفرستن و هرچی حق پخش یا درآمد بیاد، به جیب میزنن. نکته مسخرهتر اینه که حتی اگه موفقشم شی یه آلبوم جعلی رو حذف کنی، فرداش یکی دیگه اپلود میشه! مثلاً برای Emily این بار یه آلبوم بی معنی با سازای الکی گذاشته بودن، فقط چون میتونستن.
حالا یه گوشه دیگه ماجرا هم هست؛ بعضیا اصلاً باند و خوانندهای از پایه وجود نداره! مثلاً “Velvet Sundown” که پادشاه AI بودن و بعد از کلی پلی خوردن تو اسپاتیفای تازه معلوم شد گروهشون ساختگیه. یعنی عکساشم با AI درست شده بود و هیچکدوم واقعی نبودن! جالب اینجاست که چون آهنگها کاملاً اورجینال بودن و دزدی مستقیم نبود، کسی نتونست از نظر قانونی به اونا گیر بده. ولی هرچی درآمد اومده بود واقعاً واقعی بود!
قبول دارم که هوش مصنوعی واقعاً میتونه تو موزیک به آدمای عادی کمک کنه تا حتی بدون سواد موسیقی، آهنگ بسازن. الان ابزاراش انقدر حرفهای شدن که میتونی یه آهنگ تو سبک هر خوانندهای بسازی. اما این همه آپلود روزانه تو اسپاتیفای (مثلاً روزی ۹۹ هزار تا!) و اینکه خیلیا از سایتای متفرقه استفاده میکنن که اطلاعات آلبومارو مردم خودشون میدن، باعث میشه راحت قاطی کار یه هنرمند واقعی، دروغ بار کنی.
ملت فیک رو بهعنوان واقعی قبول میکنن، مثلاً فکر میکنن آلبوم اورکا واقعاً متعلق به Emily Portman بوده! یا آهنگای Velvet Sundown رو گوش میدادن و میگفتن وای عجب کشفی – آخرشم فهمیدن تخیلیه! حالا کسی مشکلی با ترک AI و اینکه ازش لذت ببری، نداره. مشکلی که هست اینه که بدونی اون واقعاً مال یه آدمه یا نه. وقتی اطلاع و رضایت تو کار نیست، اون حس شنیدن موزیک فرق میکنه.
اینجا بحث فقط تکنولوژی نیست. بعضیا میگن این وضعیت جدیده و باید عادت کنیم، اما فرقش پیشته. کمک کردن به هنرمندایی که دنبال الهام میگردن با این فرق داره که کلاً هوش مصنوعی جای هنرمندو بگیره. اینجا قضیه سوءاستفادست نه خلاقیت.
خطر اصلی اینه که مفهوم مالکیت هنری فرو میپاشه. وقتی میشه یه آلبوم جعلی به اسم Emily Portman داد بیرون، هر هنرمندی در معرض خطره. تنها چیزی که تا الان جلودار این کلاهبردارا شده، ترس از وکلای قوی آدمای معروف مثل Taylor Swift هست. پس فعلاً، بیخیال معروفا میشن و میرن سراغ چهرههای کمترشناخته شده که راحتتر بهشون دستبرد بزنن. چون اونام تیم قانونی قوی ندارن!
نکته دیگه اینه که ما بهعنوان مخاطبا هم در این قضیه نقش داریم. اگه ارزش اصلی رو بذاریم رو راحتی و تازگی نه اصالت، خودمون داریم راهو برای بیشتر شدن آهنگای آبکی و فیک صد درصد باز میکنیم. مشکل فقط تقلید AI نیست؛ ترس اینه که ما یاد بگیریم توجه نکنیم یا دیگه اهمیتی ندیم که پشت کار کیه!
در کل، هوش مصنوعی میتونه یه ابزار خوب باشه، اما باید باهوشتر از این باشیم که گول تقلبیا رو بخوریم و نذاریم دست کسی که هدفش دزدیه، بیفته. راستش، اگه اینجوری پیش بره، دیگه از کجا معلوم فردا صدای خواننده محبوبمون واقعاً مال خودش باشه؟
منبع: +
