اگه به دنیای گجتها و کامپیوترهای عجیب و غریب علاقه داری، مطمئناً اسم “سایبردک” (Cyberdeck یعنی یه نوع گجت قابل حمل که میشه بهش امکانات و ظاهر خاصی داد و عاشقای دنیای تکنولوژی میسازنش) به گوشت خورده. معمولاً سایبردکها یا خیلی شبیه فیلما و بازیهای علمیتخیلی ساخته میشن، یا یه جورایی بیشتر دنبال اینن که از هر لحاظ “زیادهروی” کنن؛ مثلاً تا جایی که جا هست براشون پورت و چراغ میچسبونن! اما یه نفر اخیراً پروژهای ساخته که کاملاً برعکسِ این جریانه: ساده، ماژولار و واقعاً کاربردی.
طرف پروژه رو تو ردیت و یوتیوب پست کرد و سریع کلی دیدهشد، چون برخلاف پروژههای دیگه، این بار همه چیز خیلی منطقی و حسابشدهست.
این شخص که خودش رو High Tech Low Life معرفی میکنه، اومده یه قاب بازشونده (clamshell: یعنی قابایی که مثل صدف باز و بسته میشن، رومیزی قدیمیها رو یادت میاره) ساخته که گوشی معمولی رو تبدیل میکنه به یه ورکاستیشن یا همون دفترکار قابل حمل. یعنی خود سایبردک یه کامپیوتر نیست، بلکه یه پوستهست که گوشی رو تبدیل به یه چیزی شبیه لپتاپ کوچیک میکنه!
همه چی توی گوشی میچرخه، اما قاب کلی امکانات اضافه میکنه: کیبورد فیزیکی (همین کیبوردای معمولی، با تاچپد روی خودش)، اسپیکرای خیلی قویتر نسبت به گوشی، پورتهای بیشتر، و حتی جای دست برای حمل راحت.
هدفش این بوده که یه دستگاه داشته باشه که هم کامپیوتر باشه، هم کیبورد و اسپیکر قوی داشته باشه، هم عمر باتریش خوب باشه، هم بشه وسیلههای دیگه هم وصل کرد؛ بدون اینکه خودش بره سراغ ساخت مادربرد جدا یا نصب سیستمعامل خاص.
جالبیش اینه که ظاهر کار کاملاً خاطرهانگیز هم هست! الهام گرفتن از کامپیوترای جیبی قدیمی؛ مثلاً Atari Portfolio، همون کامپیوتری که تو فیلم Terminator 2 بود. قاب هم کاملاً باز میشه و مثل یه لپتاپ کوچولو رو میز پهن میشه.
برای دوامش، از لولاهای فلزی لپتاپهای ThinkPad استفاده کرده، یعنی به جای اینکه لولای جدید پرینت کنه یا بسازه، از یه چیز مطمئن و آزمایششده دست دوم استفاده کرده (لولای لپتاپ باعث میشه که عمر و کیفیت باز و بستهشدنش عالی باشه). حتی پیشنهاد کرده بقیه هم تو پروژههاشون از این روش استفاده کنن!
قسمت داخلی رو با نرمافزاری مثل Fusion 360 (یه نرمافزار طراحی سهبعدی پیشرفته که باهاش میشه مدل ساخت) طراحی کرده. کلی آهنربا کار گذاشته که گوشی رو محکم و درعینحال قابل جداسازی نگه داره، پس لازم نیست برای هر بار تعویض گوشی همه چیز رو دوباره بسازی! حتی برای شارژ و انتقال دیتا هم از USB-C مغناطیسی استفاده کرده که خیلی راحت جدا و وصل میشه.
اما بریم سراغ بخشهای جذابتر مثل صدا و ورودی! اینجا ماجرا متفاوته چون دو تا اسپیکر ۲ اینچی ۵ واتی قوی گذاشته که با یه آمپلیفایر بلوتوثی کار میکنن (آمپلیفایر Bluetooth یعنی تقویتکنندهای که به گوشی به صورت بیسیم وصل میشه و صدای خیلی بلند و شفاف میده). واقعاً صداش از اسپیکر گوشی خیلی بهتره و واسه فیلم دیدن، موزیک گوش دادن یا کارای مولتیمدیا ایدهآله. مثلاً اولش اسپیکر کوچیکتر گذاشته بوده اما جواب نداده، بزرگترها هم جاگیر بودن، اما این سایز بهترین ترکیب رو داده.
کیبوردش هم وایرلسه و تاچپد داره، یعنی میشه دقیقاً مثل لپتاپ کار کرد بدون اینکه مجبور شی صفحهی گوشی رو لمس کنی. حتی کیبوردش جدا میشه واسه کسایی که دوست دارن از فاصله، تایپ کنن یا کنترل کنن. نکته اینجاست که این مدل کیبورد، باید یه دانگل USB بهش وصل بشه (دانگل یعنی یه قطعه کوچیک که ارتباط کیبورد و گوشی رو برقرار میکنه)، واسه همین مجبور شده واسه کل پروژه یه هاب USB داخلی بذاره (هاب USB یعنی قطعهای که چندتا پورت USB در اختیارت میذاره)، که الان هم وسیلههای دیگه روش وصل میشه و هم قابل ارتقاست.
انرژی کل مجموعه رو یه پاوربانک 10هزار میلیآمپری تامین میکنه که داخل کیس نصبه. گوشی و بقیه خرجها، همش از همین تامین نیرو میگیرن و هاب USB-C هم کلی امکانات اتصال اضافه میکنه بدون اینکه شلوغ شه.
حتی واسه راحتی گذاشته پایههایی که از زیر کیس بیرون میان (پایههای Flip-Out)، تا رو سطحهای ناهموار دستگاه محکم بمونه. یه دستهی کناری هم داره که حملش رو مثل کیسهای کاست دهه هشتاد راحت میکنه، البته کوچیکتر!
ساخت جاگوشی (همون هولدر گوشی) واقعاً کار سختی بوده، چون اسکنر سهبعدی نداشته و مدام چاپهای آزمایشی انجام داده تا هم گوشی توش محکم باشه و هم راحت بتونه درش بیاره. عمق جافیشنی USB-C مغناطیسی رو هم با همین آزمون و خطا پیدا کرده.
خلاصه، این پروژه نشون میده که میشه با تلفن همراه امروزی هم کارای خفن و منعطف کرد؛ نه لازمه حتماً کلی قطعه عجیب و غریب ببندی، نه دنبال شلوغکاری خاص باشی. سایبردکهای آینده شاید بیشتر از همیشه روی استفادهی کاربردی و سازگاری با گوشیهای هوشمند متمرکز بشن، اما همچنان هم میشه باهاشون خلاقیت و نوآوری رو حسابی حس کرد!
منبع: +
