این روزها همه جا حرف از هوش مصنوعی و آیندهایه که باهاش روبهرو میشیم. واسه اینکه این شبکههای عظیم و سرورها بتونن حجم عظیم اطلاعات رو هندل کنن و برای ورود به دوران AGI (یعنی وقتی که هوش مصنوعی تقریباً مثل آدم فکر کنه!) آماده بشن، باید حسابی سریع و قوی باشن. حالا یه استارتاپ به اسم Finchetto اومده با یه ایده باحال دنیای شبکه رو دگرگون کنه!
ماجرا از این قراره که شرکت Finchetto داره روی یه “سوییچ بسته نوری” (Photonic Packet Switch) کار میکنه که میتونه سرعت شبکهها رو تا ۱۰۰۰ برابر بیشتر کنه! سوییچ همون دستگاهیه که بستههای اطلاعاتی رو توی شبکه هدایت میکنه که به مقصد درست برسن. نکته اصلی اینجاست که این سوییچ برخلاف سوییچهای معمولی که بیشتر الکترونیکی هستن، تقریباً همهچی رو با نور انجام میده و دیگه گرفتار محدودیتهای کند الکترونیک نیست.
حواس جمع! توی دنیای الکترونیکی، بسته اطلاعاتی وارد پورت میشه، مدل ساده اینه که حافظه دستور رو میخونه و بعد بسته رو بیرون میفرسته. اما توی دنیای فوتونیک (یعنی دنیاهایی که کار رو با نور انجام میدن مثل فیبر نوری) یه مشکل مهم وجود داره: نمیتونی نور رو ذخیره یا نگهداری! یعنی نمیشه بسته نور رو نگه داری تا اطلاعاتش رو بخونی، پس سیستمهای الان میان دوباره همهچی رو به برق و الکترونیک برمیگردونن و همین باعث کندی میشه.
اینجا بود که یکی از موسسهای Finchetto، مایک پیرسی، اومد با یه ایده خفن مشکل رو حل کرد: اطلاعات و هدر (سرصفحهای که میگه بسته باید کجا بره) رو روی دو تا طول موج مجزای نوری همزمان میفرستن. خلاصه، یکی اطلاعات رو حمل میکنه, یکی مسیر رو میگه و سوییچ فقط با نور تصمیم میگیره بسته باید کجا بره. طول موج تو فیزیک یعنی تعداد لرزیدن نور در ثانیه و فرقش مثل فرق رنگهای مختلف نوره!
مدیر عامل Finchetto، مارک راشورث، توضیح داد که این طوری دیگه کلاً سیگنالهای کنترل الکترونیکی حذف میشن؛ اینایی که قبلاً باعث محدودیت سرعت میشدن و کل فرایند رو لاکپشتی میکردن. با این روش، سوییچ کردن بین مسیرها به چند نانوثانیه میرسه (نانوثانیه یعنی یه میلیاردم ثانیه!) که برای شبکههای فوق سنگین آینده کاملاً لازمه.
اینطور که گفتن، فرایند اینجوریه: سوییچ با استفاده از اون دو تا طول موج (یکی حامل داده، یکی مسیر) بسته رو روی طول موج مقصد میندازه، و بعد یه دیمالتیپلکسر (Demultiplexer یعنی دستگاهی که چند سیگنال رو از هم جدا میکنه) بستههای هر مقصد رو جدا میفرسته. این جوریش باعث میشه اطلاعات دقیقا به همون جایی که باید، برسه، بدون اینکه اصلاً بین راه فرمتش تغییر کنه.
نکته جالب اینه که پروتکل بستهها هم دستکاری نمیشه؛ یعنی چه بسته اترنت باشه چه انفینیبند (اینفینیبند هم یه جور پروتکل شبکه با سرعت بالا واسه دیتاسنترهاست)، همه چی سرجاش میمونه و دستگاه مقصد قشنگ میتونه بفهمه جریان چیه.
مارک راشورث معتقده این روش به شدت آیندهمقاومه! الان سرعتهای خفن مثل ۸۰۰ گیگابیت و ۱.۶ ترابایت بر ثانیه مطرحه و فقط هم داره بالاتر میره؛ اما با رویکرد پسیو اپتیک (Passive Optics یعنی قطعات نوریای که مصرف برق پایین دارن و سرعت بالای رد و بدل اطلاعات دارن) این سیستم اصلاً براش مهم نیست که ورودی هرچی سریعتر بشه؛ همیشه رد میکنه و گیر نمیکنه.
البته Finchetto هنوز اول راهه و چالشهایی مثل کنترل جریان تو شبکهای که بافر نداره (Buffer یعنی همون جایی که اطلاعات موقتاً نگه داشته میشه تا یه جای خالی پیدا کنه و جلو بره)، و همینطور توسعه نرمافزار و سیستم مدیریت مونده. اما اگه بتونن اینا رو حل کنن، تا یک سال و نیم دیگه قراره یه نسخه آزمایشگاهی از این دستاورد عجیب و غریب آماده کنن!
در کل اگه این اتفاق بیفته، دیگه فکر ترافیک شبکه و کندی داده رو باید بذاریم کنار! مخصوصاً با حجم سنگین پردازشهایی که آینده هوش مصنوعی و سوپراینتلیجنس (Superintelligence یعنی هوش مصنوعی که از توان انسان هم بیشتر بشه) قراره بهمون تحمیل کنه.
واقعا باید چشمامون رو باز نگه داریم ببینیم این تیم چیکار میکنه؛ شاید خیلی زود اینترنت و شبکههایی رو تجربه کنیم که حتی فکرش رو هم نمیکردیم این قدر سریع و بیدردسر باشه!
منبع: +
