خب بیاید با یه سوال شروع کنیم: فکر میکنی خوشبین بودن یا بدبین بودن یه مسأله ثابته که واسه همیشه با آدم میمونه؟ جواب شاید برات جالب باشه؛ محققها (یعنی همونا که همیشه تو آزمایشگاه سرشون تو کامپیوتر و تحقیقاته!) میگن نه اینجوری نیست! خوشبینی و بدبینی تو طول عمرمون تغییر میکنن و البته این تغییر تو فرهنگهای مختلف هم فرق داره.
یک نکته جالب: دانشمندای مغز و اعصاب (همونایی که بدن ما رو با دستگاههای عجیب غریبشون اسکن میکنن!) اومدن تحقیق کردن ببینن مغز آدمای خوشبین با بدبین چه فرقی داره. اونا به این نتیجه رسیدن که آدمای خوشبین، فرایندهای مغزی نسبتاً مشابهی دارن، یعنی موقع فکر کردن به آینده و اتفاقاتش، قسمتا خاصی از مغزشون شبیه هم فعال میشه. اما برعکس، بدبینها! مغزشون هر کدوم واسه خودش یه جور منحصر به فرد کار میکنه. یعنی هر بدبینی یه داستان مخصوص خودش داره!
حالا یه چیز مهمتر: شاید فکر کنیم خوشبین بودن همیشه خوبه و آدمای منفینگر فقط خودشونو زجر میدن، ولی واقعاً اینطور نیست. مثلاً خانم Aleea Devitt که یه روانشناس تو نیوزلنده (روانشناس یعنی متخصصی که روی رفتار و روان آدمها کار میکنه)، میگه خوشبینی بیش از حد هم میتونه دردسر درست کنه. چرا؟ چون ممکنه اونقدر همه چی رو گل و بلبل ببینی که واسه آینده واقعاً برنامه نریزی و بعدش غافلگیر شی.
از اون ور، بدبینی هم همیشه چیز بدی نیست! یه سبک فکری هست به اسم “بدبینی دفاعی” (یعنی آدم با فکر کردن به چیزای منفی واسه مشکلات احتمالی خودش رو آماده میکنه). این بدبینی دفاعی میتونه بهت کمک کنه بهتر واسه مشکلات احتمالی آماده باشی و به اصطلاح بیگدار به آب نزنی.
در کل، قضیه اینه که خوشبین بودن یا بدبین بودن مثل یه مسیر صاف نیست که واسه همه یکی باشه. هم فرهنگ، هم سن و تجربه، هم شرایط زندگی آدم روش تاثیر داره و مغزمون هم داستانشو مخصوص خودمون مینویسه!
خلاصه اینکه علم مغز داره بهمون نشون میده همه جور نگاه به آینده میتونه یه جور مزیت داشته باشه؛ مهم اینه که خودتو بشناسی و بدونی کی باید خوشبینی کنی و کی یه کم محتاط باشی! 😄
منبع: +
