تا حالا شده یه ربات چت هوشمند بسازی که دقیقاً همون چیزی باشه که میخوای؟ مثلاً یه دستیار برای برنامهریزی خواب بچههات یا یه یار خوشذوق که غذاهای سریع پیشنهاد بده؟ خب، حالا گوگل یه چیزی داره به اسم Gemini Gems که دقیقاً همین کار رو راحتتر کرده!
بیخیال کلی توضیح دادن به هوش مصنوعی شو!
جمینی جمز (Gemini Gems) درواقع اینطوریه: تو میتونی یه هوش مصنوعی مخصوص بسازی، با تنظیمات یا قوانین و فایلهایی که دوست داری، و بعد هروقت نیاز داشتی دوباره ازش استفاده کنی. یعنی هر چیزی به ذهنت برسه، میتونی یه “جم” براش درست کنی.
حالا خبر خوب اینه که جدیداً میتونی این جمزها رو خیلی راحت با دوستات یا حتی کل خانواده و همکارات هم شیر کنی. دقیقاً مثل اینکه یه فایل گوگل داکس میفرستی، فقط کافیه دکمه Share رو بزنی! حتی بقیه میتونن جم تو رو ببینن، یا کپی کنن و برای خودشون یه نسخه داشته باشن، و اگه اجازه بدی، برن توش دست ببرن و تغییری بدن.
جمزها شدنی شدن مثل فایل مشترک؛ همکاری آسون
اینجاش خیلی جالبه چون جمزها کاملاً “قابل حمل” شدن. فرض کن بخشی از زندگی دیجیتال ما همین اشتراکگذاری فایل و داک هست، حالا همین سبک برای رباتهای هوشمند هم اومده. یعنی مثلاً تو یه جم راهنمای خواب درست میکنی و همینو خیلی راحت برای یه مامان دیگه میفرستی که بچه کوچیک داره!
گوگل توی اعلام رسمی خودش هم گفته “این قابلیت جمینی رو حسابی همکاریمحورتر میکنه و شما میتونین جمهای محبوبتون رو تبدیل به یه منبع مشترک برای همه کنین.”
سازمانها هم کنترل شیر کردن رو دارن
یعنی اگه سازمانی از Google Workspace استفاده کنه، ادمینها میتونن تعیین کنن که چه جمزهایی قابل اشتراکگذاری باشن یا فقط توی دامنه خودشون بمونن. خلاصه، درست همون مدل سیاستهای گوگل درایوه و دیگه لازم نیست تنظیمات پیچیده یاد بگیرین.
کاربرد این قابلیت دقیقاً چیه؟
تا قبل از این، اگه یکی یه جمینی جالب داشت باید کل پرامپتش (یعنی همون متنی که به هوش مصنوعی میدن تا کار خاصی انجام بده) رو کپی میکرد و مثلاً توی ردیت یا جاهای دیگه پخش میکرد. حالا دیگه نیازی به این کار نیست، چون جمزها خودشون مستقل هستن، میتونن فایل، قوانین و تنظیمات رو نگه دارن و هر بار دوباره پیکربندی لازم نیست. یه جورایی انگار همیشه آماده به کارن.
البته باید بدونی هنوز محدودیتهایی هست:
- بعضی از جمزها قابل اشتراک نیستن (مثلاً اگه فایل شخصی داری یا داده حساس داره، اجازه نمیدن شیرش کنی).
- اگه جمینی از یه فایل گوگل داکس شخصی استفاده کنه، کسی که جمینی رو شیر کردی باید دسترسی به اون فایل رو هم داشته باشه.
- سیستم معمولاً هشدار میده ولی شاید همیشه دقیق نباشه.
ایده آشناییه، اما تفاوت مهمش چیه؟
شاید بگی این خیلی شبیه همون بخش GPTهای اختصاصی تو ChatGPT شده؛ درست فکر کردی! فقط تفاوتش اینه که جمزها بیشتر خصوصی و قابل مدیریت هستن و میتونی دقیقاً تعیین کنی کی بتونه از جم تو استفاده کنه. کلاً هم زیرساخت گوگل درایو باعث میشه راحتتر همکاری کنی و دسترسی رو کنترل کنی.
خلاصه چی شد؟
برای اونایی که حال ساختن جمینی جمز دارن یک راه راحت برای به اشتراکگذاری پیدا شد، و اونایی که دوست دارن فقط استفاده کنن هم کلی جمینی آماده پیدا میکنن، بدون اینکه خودشون پرامپت بنویسن و کلی توضیح بدن!
راستی، اگه علاقهمند شدی چند تا مطلب باحال دیگه هم درباره جمینی جمز وجود داره مثل “۴ راه باحال برای استفاده از جمینی جمز تو زندگی شلوغ” یا “چجوری یه جمینی اختصاصی برای خودت بسازی” که خوندنشون میتونه ایدههای بیشتری بهت بده!
منبع: +
