بچهها یه خبر جالب و البته یه ذره عجیب اینه که هفته پیش یه سیارک کوچیک خیلی یواشکی از کنار زمین رد شد، اونم اینقدر نزدیک که حتی از بیشتر ماهوارهها هم فاصلهش کمتر بود! جالبتر اینجاست که هیچکس متوجهش نشد تا چند ساعت بعد! یعنی همه چی در سکوت کامل اتفاق افتاد.
ماجرا از اینجا شروع شد که ساعت ۸:۴۷ شب به وقت شرق آمریکا، شبِ بین ۳۰ سپتامبر و ۱ اکتبر، این سیارک که چیزی اندازه یه زرافه بوده، خیلی خفن اومد بالای قطب جنوب و فقط ۴۲۸ کیلومتر با سطح زمین فاصله داشت (یعنی ۲۶۵ مایل). این فاصله عملاً همون جاییه که ایستگاه فضایی بینالمللی داره دور زمین میگرده! مثلاً ایستگاه فضایی بینالمللی یه ایستگاه بزرگ فضاییه که همیشه چند تا فضانورد توش دارن زندگی و کار میکنن و دور زمین میچرخه.
اسم این سنگ فضایی رو گذاشتن «۲۰۲۵ TF» و بعداً اطلاعاتش توسط آژانس فضایی اروپا (همون ESA که یکی از سازمانهای معروف فضاییه) منتشر شد. نکته خندهدار ماجرا اینه که دوباره دیشبش شکارش کردن؛ یعنی بعد از عبورش تازه با تلسکوپهای پروژه Catalina Sky Survey (یه برنامه ناسا که کارش پیداکردن شهابسنگهای نزدیک زمینه) پیداش کردن!
ابعادش حدود ۱ تا ۳ متر بوده، یعنی مثلا همسایز یه خودرو کوچیک یا همون زرافه. خبر خوب اینه که همچین سیارکهایی خطر خاصی برای زمین ندارن، چون معمولاً موقع ورود به جو زمین با شهابسنگهایی که آسمون رو روشن میکنن از بین میرن. (Fireball یعنی یه شهاب باحال و روشنی که تو آسمون دود و شعله راه میندازه.)
البته داستان فقط مربوط به زمین نیست؛ همین سیارکهای کوچیک میتونن برای ماهوارهها یا سفینههایی که دور زمین میچرخن دردسرساز بشن (مثلاً سفینه فضایی یعنی هر چی که ساخت بشر باشه و تو فضا حرکت کنه). خوشبختانه این یکی با هیچ چیزی برخورد نکرد و با سرعتش فقط یه “سلام علیک” زمینی کرد و رفت.
حالا سازمانهای مثل ناسا و ESA (آژانس فضایی اروپا) هی دارن هزاران شی فضایی نزدیک زمین رو زیر نظر میگیرن و همیشه حواسشون هست که نکنه یکی واقعاً تهدیدآمیز باشه. فعلاً با خیال راحت بگم که بر اساس گفتههاشون هیچ سنگ فضایی خطرناکی تا دستکم ۱۰۰ سال آینده به سمت زمین نمیاد. یه توضیح: برای اینکه یه سیارک “خطرناک بالقوه” یا همون Potentially Hazardous محسوب بشه، حداقل باید ۱۴۰ متر قطر داشته باشه و بیش از ۷ میلیون کیلومتر هم به زمین نزدیک بشه (که این تقریباً بیست برابر فاصله ماه تا زمینه!). سیارک ۲۰۲۵ TF حتی نزدیک به این شرایط هم نیست و به خاطر همین هم کسی تا دیر نشده ندیدتش.
در مورد شانس دوباره دیدنش هم باید بگم طبق اطلاعات ناسا، این شی کوچولو تازه تا سال ۲۰۸۷ از کنار ما رد نمیشه، پس فعلا میتونیم راحت باشیم.
یه نکته جالب دیگه: اگه دنبال آتشبازی تو آسمونید، همین هفته بارش شهابی Draconid رو داریم که قراره تو تاریخ ۸ اکتبر (۱۷ مهر) حسابی آسمون رو قشنگ کنه. البته نور ماه کامل (بهش میگن Harvest Moon که همون ماه برداشت محصولات کشاوریه و خیلی هم پر نور و خاص میشه) شاید امسال کمی حال بارش شهابی رو بگیره، ولی شهابهای پرنور یا همون fireballها هنوز احتمال داره دیده بشن. مسیر این شهابها هم فرق داره چون از تکههای یک ستاره دنبالهدار به اسم 21P/Giacobini-Zinner میان. ستاره دنبالهدار یعنی یه جرم یخی و سنگی که دور خورشید میچرخه و دم درخشان درست میکنه.
در انتها، اگه فک کردین سیارکها فقط تو اخبار میان، باید بگم کلی داستان جالب دربارهشون هست و ناسا هم یه لیست از خطرناکترینها رو داره. مثلاً بعضیاشون حتی غبارهایی دارن که از عمر کل منظومه شمسی هم قدیمیتره! (این یعنی موادشون واقعاً باستانی و حیرتانگیزه.)
در کل، زمین همیشه تو فضا در حال جلوگیری از تصادف با این سنگهای شیطونه و فعلاً جای نگرانی خاصی نیست. فقط گاهی باید حواسمون باشه یه آتیشبازی غیرمنتظره بالای سرمون شروع نشه! 😉
منبع: +
