بذار یه داستان جالب تعریف کنم! شاید باورت نشه، اما سرطان تیروئید این روزها یه جورایی داره بین خانوما بیشتر شایع میشه و تعدادش کمکم بالا رفته. طبیعتاً وقتی کسی سرطان میگیره و بعد درمانش تموم میشه، خیلی از مشکلات روانی و روحی سراغش میان، مخصوصاً خانوما بیشتر تحت تاثیر قرار میگیرن.
حالا چند تا دانشمند اومدن گفتن: ببینیم کسایی که از این تروما (یعنی ضربه روحی، مثل تجربهی سرطان) جون سالم بهدر بردن، چطور رشد پیدا میکنن و پوستی کلفتتر میشن! به این رشد بعد از تروما میگن PTG یا همون Post-Traumatic Growth. یعنی بعد از یه اتفاق خیلی سخت، آدما قویتر، بالغتر یا حتی معنای جدیدی تو زندگی پیدا میکنن.
توی این تحقیق با ۶۳۵ خانوم که سرطان تیروئید رو پشت سر گذاشته بودن مصاحبه و پرسشنامه پر کردن (آنلاین هم بوده که راحت باشه). توی این پرسشنامهها، راجعبه میزان حمایت اجتماعی دریافتشده پرسیدن (اینکه آیا حس میکنن خانواده، دوستها یا بقیه پشتیبانشون هستن یا نه)، مقاومت روانی (یعنی همون Psychological Resilience که یعنی استقامت ذهنی آدم توی بحرانها)، و نحوه کنار اومدن با شرایط سخت (Coping Strategies – مثلاً بعضیا میان با مشکل روبهرو میشن، بعضیا هم ترجیح میدن فرار کنن یا احساساتشون رو خالی کنن).
نتایج چی شد؟ خب، یه ارتباط خیلی مستقیم پیدا کردن بین اینکه کی چقدر پشتیبانی اجتماعی داره و چقدر تونسته بعد از سرطان از نظر روحی رشد کنه. هرچی حمایت بیشتر، رشد مثبتتر! و جالب اینجا بود که چندتا راه غیرمستقیم هم برای این تاثیر پیدا کردن:
۱- راهبردهای مقابله یا Coping Strategies: سه مدل پیدا کردن. اگه کسی اهل حل مسئله باشه (Problem-focused)، یعنی بجای فرار یا غصه خوردن سعی میکنه راه حل پیدا کنه، PTG خیلی بیشتر میشه. حتی کسانی که سعی میکنن احساساتشون رو مدیریت کنن (Emotion-focused) یا گاهی بخوان فرار کنن و روی مشکل سرپوش بذارن (Avoidant)، هرکدوم به شیوهای تاثیر دارن، هرچند تاثیر Avoidant کمتر بود.
۲- مقاومت روانی یا همون psychological resilience هم وقتی با راهبردهای مقابله ترکیب میشه، تاثیر زنجیرهای داره. یعنی چی؟ یعنی اگه آدم مقاومی باشی و احساساتتو درست مدیریت کنی، واقعا این دوتا با هم مثل یه زنجیر عمل میکنن و رشد بعد از تروما رو میبرن بالا. اما مقاومت روانی به تنهایی، بدون اون راهبردهای کنار اومدن، تاثیر خیلی خاصی نداشته.
۳- هیچکدوم از این تاثیرات شانسی نبود! همهشون از نظر آماری معنیدار بودن، یعنی واقعا یه چیزی پشت این قضیه است.
خلاصه اگه یه خانومی بعد از سرطان تیروئید حس کنه تنها نیست و خانواده و دوستهاش پشتشن، احتمال اینکه بتونه قویتر بشه و تو زندگی رشدی مثبت داشته باشه، خیلی بیشتره. اما این مسیر رشد هم مستقیمه هم غیرمستقیم: هم خودت باید مقابله رو یاد بگیری، هم باید استقامت روانی داشته باشی. پس اگه دور و برت کسی هست که با سرطان (یا هر بحران دیگهای) روبرو شده، بدون که بودن کنار اون فرد و یاد دادن مهارتهای مدیریت احساسات و مشکلات، واقعا میتونه دنیای اونو عوض کنه!
در کل این تحقیق میگه: ترکیب حمایت اجتماعی، استقامت روانی و تکنیکهای کنار اومدن با چالشها، یه ترکیب طلایی برای قوی خارج شدن از بحرانهاست.
منبع: +
