خب بذارین راحت و روراست قضیه رو براتون تعریف کنم: وزارت دفاع آمریکا اعلام کرده که دو تا سرمایهگذاری جدی کرده، جمعاً به مبلغ ۳۲.۷ میلیون دلار، برای گسترش تولید “موتور موشک سوخت جامد” یا همون SRM. SRM یعنی اون موتورهایی که توی خیلی از موشکها برای پرتاب و شتاب گرفتن استفاده میشن و به جای مایع، سوخت جامد دارن—یعنی هم ساختشون راحتتره، هم نگهداریشون آسونتره.
اما چرا این همه عجله دارن؟ چون تقاضا برای انواع سلاحها و موشکهایی که با این موتورها کار میکنن، تو چند سال اخیر شدیداً زیاد شده و از اون طرف، تعداد شرکتهایی که قطعات مهم این موتورها رو میسازن محدود مونده. اینجوری یه گره توی تولید ایجاد شده و باعث شده سرعت ساخت موشکها بیاد پایین. خلاصه کمبود داریم!
آمریکا برای اینکه این گره رو باز کنه، دست به دامان قانون Defense Production Act یا همون DPA شده، که یه قانونی هست برای وقتهایی که باید با سرعت بیشتری تولید اقلام دفاعی رو ببرن بالا و از راههای معمول عقد قرارداد هم سریعتر جواب میده.
حالا این پول به کیها رسیده؟ دو تا شرکت به اسم Systima Technologies (تو واشنگتن) و R.E. Darling که معروفه به REDAR (تو آریزونا). این دو تا شرکت از قطعهسازهای اصلی موتور موشک سوخت جامد هستن، که یکی نازل (خروجی موتور) میسازه و اون یکی عایق داخل بدنه رو تامین میکنه. عایق داخلی برای موتور خیلی مهمه؛ چون وقتی موشک روشن میشه، دمای داخلش خیلی بالا میره و این عایق، هم موتور رو از گرما و خوردگی محافظت میکنه و هم باعث میشه عملکرد موتور پایدار بمونه.
۵ میلیون دلار قراره بره تو جیب Systima که تازگیا حسابی رفتن دنبال گسترش کارخونهشون و حالا یه خط تولید مخصوص نازل SRM راه بندازن و کارای خفن روی طراحیهای پیچیدهتر هم انجام بدن. بقیه پول یعنی ۲۷.۷ میلیون دلارش میره سمت REDAR تا کارخانهش رو مدرنتر و بزرگتر کنه و ظرفیت ساخت عایق رو ببره بالا. مسئولای وزارت دفاع تاکید ویژه داشتن که باید تابآوری (یعنی اینکه تو سختیها شرکتا بتونن ادامه بدن) و رقابت تو بازار موتور موشک رو بیشتر کنن.
این حرکت جدید فقط یک بخش کوچیک از یه پروژه بزرگتره. تا الان هشت تا سرمایهگذاری بزرگ فقط برای موتور موشک سوخت جامد از محل همین قانون DPA انجام شده که جمعشون ۱۲۰ میلیون دلار بوده. و فقط امسال (۲۰۲۵)، بیست و یک پروژه دیگه هم با ارزش کلی ۹۳۹.۷ میلیون دلار تصویب شده که البته شرکتها خودشون هم یه جورایی شریک خرجا بودن و حدود ۸۸ میلیون دلار خرج خودشونه دادن.
همه اینا داره با نظارت ادارهای به نام “مدیریت گسترش ظرفیت تولید و اولویتبندی سرمایهگذاری” انجام میشه—یه اسمی که معلومه کارشون حسابی حرفهای و دقیق پیش میره! نکته جالب اینه که سراغ جاهایی میرن که زنجیره تامین سلاحها آسیبپذیره و سعی دارن نقاط حساسش رو قویتر کنن. الان هم تولید SRM رو نقطه خیلی مهم و فوری میدونن.
در کل اینطور بگم: آمریکا میخواد هر جور شده تولید موشک و سلاحهایی که با سوخت جامد کار میکنن رو به سرعت بیشتر برسونه؛ هم برای امنیت خودش و هم برای اینکه یکوقت تو وسط راه به خاطر کمبود قطعه، پروژهها نخوابه. این سرمایهگذاریها هم طوری چیده شده که هم ظرفیت ساختو زیاد کنه، هم رقابت بندازه تو بازار و هم وقت زیادی تلف نشه تا شرکتهای جدید بیان سر کار. پس اگه دیدین تو اخبار گفتن تولید موشکهای آمریکایی سرعت گرفته، بدونید دلیلش همین سرمایهگذاریهاییست که پاییز ۲۰۲۵ اعلام شد و شاید خیلی وقتا خبرش دیر به گوش ما برسه!
منبع: +
