تا حالا فکر کردی چند درصد مردم به تغییرات اقلیمی (یعنی اون مشکلات آبوهواییای که به خاطر کارهای انسانها درست شدن) اعتقاد ندارن یا شک دارن؟ شاید جواب تو هم مثل خیلیها بالا باشه، ولی جالب اینجاست که واقعیتش خیلی کمتر از اونه! مثلاً یه بار یه سخنران توی یه کنفرانس از حضار پرسید: حدس میزنید چند درصد مردم نسبت به تغییرات اقلیمی شکاکن؟ بعضیا گفتن ۳۰ درصد، بعضیا حتی تا ۵۰ درصد هم گفتن، ولی عدد واقعی فقط حدود ۵ درصد بوده!
این موضوع اونقدر عجیب بود که تو ذهن ساندرا گایگر (یه پژوهشگر تو زمینه روانشناسی) موند. یه اصطلاح جالب داریم به اسم «نادانی چندگانه» یا به انگلیسی Pluralistic Ignorance. یعنی اینکه آدما معمولاً باور بقیه رو اشتباه حدس میزنن. مثلاً فکر میکنیم بقیه کمتر از خودمون به محیط زیست اهمیت میدن، در صورتی که واقعیت چیز دیگهایه.
ساندرا و همکاراش یه تحقیق بینالمللی راه انداختن که توش از بیشتر از ۳۵۰۰ نفر از ۱۱ کشور مختلف (کشورهاشو هم با حسابوکتاب انتخاب کردن؛ یعنی از لحاظ جغرافیایی، اعتقاد جمعیتشون به تغییرات اقلیمی یا حتی سختگیری اجتماعی) پرسیدن که:
• خودتون در مورد تغییرات اقلیمی چی فکر میکنید؟ واقعاً فکر میکنید اتفاق افتاده و کار ما آدماست؟
• فکر میکنید بقیه مردم کشورتون در این باره چی فکر میکنن؟
نتیجه؟ تقریباً تو هر کشوری مردم خودشون به تغییرات اقلیمی اعتقاد دارن و قبول دارن انسانها هم تاثیر دارن، ولی فکر میکنن هموطنهاشون اینقدر موافق نیستن! مثلاً توی برزیل اختلاف بین باور واقعی مردم با تصوری که داشتن نزدیک ۲۱ درصد بود! اندونزی کمترین تفاوت رو داشت اما همچنان این شک و تردید توی همه کشورها وجود داشت.
یه قسمت جالب دیگه تحقیق این بود که به شرکتکنندهها اطلاعاتی واقعی درباره نظرخواهی عمومی کشور خودشون دادن، ببینن نظرشون عوض میشه یا نه. یعنی گفتن: «در واقع بیشتر مردم کشور شما هم با تغییرات اقلیمی موافقن.» اما خب، این کار اونقدرا هم موثر نبود و انگار به این راحتیها نمیشه این باور غلط رو از ذهن مردم پاک کرد.
ساندرا میگه باید بیشتر تلاش بشه بفهمیم چه پیامهایی واقعاً میتونن این سوءتفاهمها رو اصلاح کنن. مطالعات قبلی نشون دادهاند اگه اجماع (یعنی توافق) دانشمندان رو در زمینه تغییرات اقلیمی برای مردم توضیح بدن یه ذره میتونه نظرشون رو تغییر بده، ولی کافی نیست. باید بفهمیم کدوم برداشت اشتباه بیشترین ضرر رو داره و پاک کردنش مهمتره.
حالا چرا این موضوع اینقدر مهمه؟ چون وقتی فکر کنیم بقیه ملت بیخیالن، خودمون هم زیاد حرف نمیزنیم یا کاری نمیکنیم؛ این میشه «مارپیچ سکوت» یعنی همه ساکت میشن و شرایط همونطور اشتباه میمونه. پس گایگر و کلی کارشناس دیگه میگن: حتی اگه متخصص نیستی، در مورد نظر و نگرانیت نسبت به تغییرات اقلیمی حرف بزن و بیخیال نباش. این حرف زدنهاست که روند رو عوض میکنه و مارپیچ سکوت رو میشکنه.
خلاصه داستان: خیلیای دیگه مثل تو به تغییرات اقلیمی اهمیت میدن، حتی اگه فکرش رو نکنی! حرف بزنیم، درستش میکنیم.
منبع: +
