خب بذار این موضوع رو خیلی ساده و روون برات توضیح بدم! تو این تحقیق اومدن بررسی کردن که چرا بعضی از بچههای مدرسهای (خصوصاً اوایل ابتدایی) بیشتر به سمت فعالیتهای آنلاین (مثل بازی یا سرگرمیهای اینترنتی) جذب میشن و رابطهش با چیزهایی مثل ADHD، حوصلهسَربَری (یعنی بچه زود حوصلش سر میره و دنبال یه کار جدید میگرده)، توانایی تمرکز و حتی رفتار مادرهاشون چیه.
اول از همه بگم که تو این مطالعه، ۳۴۱ تا مادر شرکت کردن؛ یعنی از ۳۴۱ تا بچه که نصف پسرا بودن (۱۷۲ تا) و نصف دیگه دخترا (۱۶۹ تا) اطلاعات گرفتن. مامانا یه سری فرم و پرسشنامه پر کردن که نشون میداد بچههاشون بیشتر چه نوع کارایی رو ترجیح میدن و روی چه کارایی مدت طولانی میتونن تمرکز کنن.
حالا اومدن بچهها رو به چند گروه تقسیم کردن: یه گروه اونایی که کنجکاوی و تمرکز اصلیشون سر فعالیتای آنلاینه (بذار اسمشون رو بذارم “آنلاین-متمرکز” که ۱۹۱ نفر بودن)، یه گروه هم اونایی که تمرکز اصلی رو فعالیتای غیرآنلاین دارن (۱۵۰ نفر بودن). بعدش یه گروه کوچیکتر از بچهها بودن که بیشتر عشق بازیهای آنلاینی بودن (“آنلاین-باز”، ۹۵ نفر)، و بقیه بچهها که خیلی اهل بازی آنلاین نبودن (۲۴۶ نفر).
حالا چیزی که خیلی جالبه اینه که نشون داد
– بچههایی که ADHD دارن یا زود حوصلشون سر میره (ADHD یعنی اختلال توجه و بیشفعالی، همون بچههایی که همش تو جنبوجوشن یا نمیتونن تمرکز کنن)، خیلی خیلی بیشتر به سمت سرگرمیهای آنلاین کشیده میشن. یعنی هر چی بچه حوصلهش زود سر بره یا یه ذره ADHD داشته باشه، احتمال اینکه بشینه پای بازی یا برنامه آنلاین بیشتره.
– از طرف دیگه، بچههایی که قدرت تمرکزشون بهتره، ترجیح میدن کارایی کنن که آنلاین نیست، مثلاً کتاب بخونن، نقاشی کنن یا با اسباببازیهاشون بازی کنن.
یه نکته بامزه دیگه هم این بود که نهتنها ویژگیهای خود بچه بلکه ویژگیهای مامانها هم بیتأثیر نیست! مثلاً مامانایی که خودشون زود حوصلشون سر میره، بیشتر بچههاشون رو به سمت کارای آنلاین سوق میدن یا حداقل بچههاشون بیشتر سمت اینجور کارها کشیده میشن. روبهروی این موضوع، مامانایی که کنترل بیشتری رو بچههاشون دارن (یعنی همون مادرای قانونمند که یه جورایی سفت و سختترن)، بچههاشون بیشتر وقتشون رو صرف کارای غیرآنلاین میکنن.
همین Control یا کنترل بالا تو سبک والدگری، یعنی مامان شدیداً مراقبه که بچه چه کارایی میکنه و محدودش میکنه، مثلاً میگه: «زمان آنلاین تموم! برو یه کار دیگه کن»!
حالا نتیجهگیری جالب چی بود؟ اینکه اگر میخوای بچهت کمتر به کارای آنلاین بچسبه یا رابطهش با گوشی و تبلت و کامپیوتر کمتر شه، باید اول بشناسی که اون چه ویژگیهایی داره؛ مثلاً اگه بچهت ADHD داره یا خیلی زود بیحوصله میشه، مدیریتکردن زمان آنلاینش باید با توجه به همین ویژگیها باشه. یه نکته مهم دیگه هم اینکه مامانا و باباها باید به رفتار خودشون هم دقیق بشن، چون حوصلهسَربَری خودشون هم میتونه الگو باشه.
پس خلاصهش اینه: بچهای که حوصلهسربری داره یا ADHD داره، راحتتر سمت فعالیتهای اینترنتی کشیده میشه. بچههایی که تمرکز بیشتری دارن، بیشتر کارای سنتی و آفلاین رو دوست دارن. مادرهایی که کنترل بیشتری دارن، بچههاشون معمولا کمتر آنلاین میمونن. تازه خود مامانا هم اگه زود حوصلشون سر بره، این روی بچه هم تاثیر میذاره و باعث میشه بیشتر سمت گوشی و اینترنت بره. پس اگه پدر و مادری، قبل از قضاوت درباره وقت آنلاین بچه اول خودش رو بسنج و بعد به سبک مدیریتی و راهحلهای متفاوت فکر کن!
و باز هم یادآوری کنم: ADHD یعنی اختلالی که یا بچه نمیتونه درست تمرکز کنه، یا خیلی پرجنبوجوشه یا هردوش. و حوصلهسَربَری هم یعنی طاقت کار طولانی و تکراری رو نداره و دنبال یه تنوع تازهست. این ویژگیها خیلی روی انتخاب نوع سرگرمی بچه تاثیر داره.
در نهایت، به قول این تحقیق: هیچ نسخه واحدی برای همه بچهها نیست، باید رفتارها و ویژگیهای شخصی هر بچه رو حساب کنی، سبک خودت رو هم در نظر بگیری و بعد درباره فعالیتای آنلاین تصمیم بگیری!
منبع: +
