خب بذار با یه سؤال شروع کنم: تا حالا شده احساس افسردگی کنی و یه حس کنی هیچکس کنارت نیست؟ یا برعکس، وقتی کلی دوست و آدم حمایتگر دور و برته، یهجورایی حس بهتری نسبت به زندگی داری؟ داستان این مقاله دقیقاً درباره همین موضوعه! یعنی افسردگی و اون چیزی که بهش میگن “حمایت اجتماعی ادراکشده” یا سادهترش: اینکه فک میکنی چهقدر آدمها دور و برت هواتو دارن.
توی این تحقیق کلی آدم (دانشجوی سال اولی) رو زیر نظر گرفتن؛ دقیقاً ۷۶۱ نفر توی یه بازه سه ماهه و ۱۰۱۶ نفر توی یه هفته روزانه ازشون گزارش گرفتن. حالا چرا مهمه؟ چون میخواستن بدونن رابطه بین افسردگی و این حس حمایت اجتماعی، یه طرفهست یا دوجانبه؟ یعنی آیا فقط افسردگی باعث میشه حس کنی کسی هواتو نداره یا برعکسش هم صادقه؟
نتایج خیلی جالب بود! هم تو بازه بلندمدت (سه ماهه) و هم روزانه، نشون دادن که:
- اگه اولش افسرده باشی، احتمال اینکه بعدش حس کنی کسی هواتو نداره بیشتر میشه.
- و همینطور، اگه فکر کنی کسی هواتو داره، بعدش افسردگیت کمتر میشه!
یعنی این رابطه کاملاً دوطرفهست؛ هر کدوم به اون یکی ضربه یا کمک میزنه.
یه نکته جالب توی روش تحقیق بود: اومدن هم با پرسشنامه بلندمدت (که بهش میگن “مطالعه طولی” یا همون زمانی که یه گروه رو چند بار تو یه بازه زمانی میپرسی) و هم با “دفترچه روزانه” (که بهش میگن Daily Diary، یعنی هر روز از شرکتکننده میپرسن حالش چطور بوده یا کی حس کرده حمایت داشته/نداشته) بررسی کردن تا دیگه جای شک نمونه.
پس چی شد؟ اگه میخوای حالت بهتر شه و از افسردگی فاصله بگیری، مهمه که حس کنی اطرافت آدمای حامی هستن؛ و البته هر چی افسردگی بیشتر بشه، این حسِ حمایت کمرنگتر میشه. پس هردو به هم متصلن و باید همزمان به هردو توجه کنیم (مثلاً هم دنبال دوست و حمایت باشیم، هم اگه افسرده شدیم کمک بگیریم).
در آخر، برای روانشناسا و مشاورا این پیام مهم رو داره: وقتی میخوان به سالاولیا دانشگاه کمک کنن (که معمولاً فشار و دلتنگی زیادی دارن)، باید هم سراغ بحث افسردگی برن، هم حمایت اجتماعی رو تقویت کنن. اینطوری احتمال بهبود وضعیت روانی این بچهها خیلی میره بالا!
خلاصهاش: حمایت اجتماعی و افسردگی، دوتا دوست و دشمن همزمانن! پس مراقب هر دوتاش باش.
منبع: +
