خب بیاید از یه موضوع مهم شروع کنیم: دنیا داره پیرتر میشه و سالمندی یکی از دغدغههای اصلی همه کشورهاست. مخصوصاً تو کشور بزرگی مثل چین که جمعیت میانسالها و سالمندهاش خیلی بالاست. حالا چی مهمه برای این گروه سنی؟ بهترین راه واسه اینکه سالمتر بمونن و از مشکلات آینده جلوگیری کنن، اینه که برن سراغ رفتارهای سرمایهگذاریِ سلامتی. یعنی کارهایی که واسه سلامت خودشون انجام میدن و روش وقت و هزینه میذارن. مثلاً رفتن پیش دکتر، ورزش کردن، تغذیه سالم و اینا.
حالا این تحقیق دقیقاً اومده بررسی کنه که استفاده از اینترنت روی این رفتارها چه اثری میذاره؟ یعنی آیا کار کردن با اینترنت باعث میشه آدمهای بالای ۴۵ سال در چین بیشتر به سلامتشون اهمیت بدن یا نه؟ (اینترنت رو که همه میشناسیم! ولی یه توضیح کوچیک: اینجا منظور استفاده عمومیه از اینترنته، مثلاً سرچ کردن، خوندن مقاله، و دیدن ویدیو درباره سلامت.)
حالا واسه جواب دادن به این سوال، محققها از یه دیتابیس بزرگ به اسم “مطالعه طولی سلامت و بازنشستگی چین” استفاده کردن (یا همون China Health and Retirement Longitudinal Study)، که کلی اطلاعات از حدود ۱۸ هزار نفر بالای ۴۵ سال رو تو سال ۲۰۱۸ جمع کرده بود. خلاصه، اونا با روشهای کمّی (یعنی کلی عدد و رقم و مدلسازی آماری) اومدن این رابطه رو بررسی کردن. حتی از مدل اثرات ثابت (Fixed-effect models) استفاده کردن که کمک میکنه تاثیر عوامل ثابت و متغیر تو تحقیق مشخصتر بشه.
نتیجههاش واقعاً جالبه! استفاده از اینترنت باعث میشه احتمال اینکه یه نفر به رفتارهای سرمایهگذاری تو سلامت رو بیاره، حدود ۴.۲ درصد بیشتر بشه. تازه اونایی که اهل اینترنت هستن نزدیک ۳۰ درصد بیشتر پول و وقت واسه سلامت خودشون میذارن! (اینجا منظور از scale of health investment اینه که نه فقط تعداد آدمها، بلکه میزان سرمایهگذاری هر فرد هم بیشتر میشه.)
یکی از نکات باحال تو مقاله اینه که “سرمایه اطلاعات سلامتی” نقش واسطهگری داره. یعنی چی؟ یعنی هرچی یه نفر اطلاعات بیشتری درباره سلامت از طریق اینترنت جمع کنه، احتمال اینکه واسه سلامت خودش کاری کنه هم بیشتر میشه. (سرمایه اطلاعات سلامتی یعنی اطلاعات و دانشای که درباره موضوع سلامت جمع میکنی و با اون میتونی تصمیم بگیری چه کارهایی خوبه برا سلامت.)
یه چیز دیگه هم هست: سطح تحصیلات نقش تعدیلکننده داره. یعنی هرچی یه نفر تحصیلکردهتر باشه، استفاده از اینترنت تاثیر بیشتری رو رفتار سلامتیش میذاره. خلاصه کلام، تحصیلات میتونه این رابطه رو قویتر یا ضعیفتر کنه.
ولی این تاثیر همهجا و واسه همه یه جور نیست. بسته به اینکه فرد تو شهر زندگی کنه یا روستا، درآمدش چقدره یا سنش دقیقاً چنده، این تاثیر فرق میکنه. مثلاً آدمهای شهری، کسایی که وضع مالی بهتری دارن و گروههای سنی “جوانتر” (خب تو این تحقیق منظور از جوانتر، همون میانسالها بین ۴۵ تا ۶۰ ساله!)، خیلی بیشتر تاثیر میگیرن. (واسه کسایی که درآمدشون کمتره یا تو روستا هستن، تاثیرش کمتر دیده شده.)
در آخر هم تحقیق به این جمعبندی رسیده که اینترنت یه فرصت خیلی خوبه واسه میانسالها و سالمندها تا اطلاعات سلامتی بهتر و بیشتری گیر بیارن. هرچی برا جمع کردن اطلاعات سلامتی بیشتر تلاش کنن و بیشتر تو اینترنت بچرخن و یاد بگیرن، احتمال اینکه واسه سلامت خودشون وقت و پول بذارن هم میره بالا. پس واقعاً میشه گفت استفاده از اینترنت میتونه یه راه عالی واسه بالا بردن سطح سلامت سالمندها و میانسالها باشه، مخصوصاً اگه براشون منابع آموزشی و جامع موجود باشه و کمکشون کنیم تا بتونن راحتتر به اطلاعات سلامت دسترسی داشته باشن.
خلاصه اگر قراره واسه والدین یا پدربزرگمادربزرگها اینترنت پرسرعت بگیریم، بدونیم که نه فقط واسه چک کردن تلگرام و دیدن عکس نوههاست! همین اینترنت میتونه باعث بشه کلی بیشتر به فکر سلامت خودشون بیفتن و آیندهشون سالمتر باشه.
منبع: +
