یه موضوع داغ تو چین که شاید خیلیا ندونن، ماجرای بچههایی هست به اسم “left-behind children” یا همون بچههای دورافتاده. یعنی بچههایی که پدر و مادرشون برای کار کردن به شهرای دیگه مهاجرت کردن و خودشون تو روستا یا شهرستان کوچیک با پدر بزرگ، مادر بزرگ یا بستگان زندگی میکنن. حالا بیایید راحتتر بگیم: این بچهها عملاً تنها میشن و از خیلی امکانات محروم میمونن.
حالا مشکل اصلی چیه؟ خب خیلی از این بچهها حس میکنن که باهاشون فرق میذارن یا حتی نسبت بهشون تبعیض قائل میشن. “Perceived discrimination” یعنی تبعیضی که افراد خودشون احساسش میکنن، حتی اگه شواهد صد درصدی هم نباشه. این تبعیض باعث میشه که حال روحی این بچهها افت کنه و استرس داشته باشن، چون حس میکنن با بقیه متفاوت یا کمتر ارزش دارن.
توی این مطالعه که تو استان سیچوان چین انجام شده، اومدن از ۷۱۹ تا از این بچهها (بین ۱۰ تا ۱۵سال) پرسشنامه گرفتن. پرسیدن که چقدر تو زندگیشون تبعیض رو حس کردن، چقدر حمایت اجتماعی دارن (یعنی کیا کنارشون هستن و کمکشون میکنن)، تا چه حد “psychological resilience” یا همون مقاومت روانی دارن (یعنی چقدر میتونن با مشکلات کنار بیان و سریع روحیهشون رو برگردونن)، و در نهایت چقدر خودشون رو شاد و خوشبخت میدونن.
نتیجه چی شد؟ هرچی بچهها بیشتر احساس تبعیض کنن، حس شادی و خوشبختی یا همون “subjective well-being”—یعنی حال خوب از درون—درشون کمتر میشه. ولی این فقط یه رابطه ساده نیست! این وسط دو تا عامل مهم میان وسط:
۱. حمایت اجتماعی (یعنی داشتن دوست، خانواده، معلم و کسایی که ازشون حمایت عاطفی یا عملی میکنن)
۲. مقاومت روانی (اینکه چقدر ذهنشون قدرتمنده و میتونن مشکلات رو تاب بیارن)
یعنی چی؟ یعنی بچههایی که حمایت اجتماعی و مقاوم بودن ذهنی بیشتری دارن، خیلی راحتتر با تبعیض کنار میان و حال دلشون بهتره. جالبتر اینکه وقتی حمایت اجتماعی کم میشه، مقاومت روانی هم ضعیف میشه و در نتیجه بچهها بیشتر آسیب میبینن.
تحلیل اصلی این مقاله اینه که برای کمک به این بچهها فقط نباید دنبال مبارزه با تبعیض باشیم. باید راههایی براشون ایجاد کنیم که حمایت اجتماعی بیشتری بگیرن (مثلاً دوستای بیشتری پیدا کنن یا خانواده بیشتر کنارشون باشه) و همینطور بهشون یاد بدیم چطور ذهنشون رو تقویت کنن تا تو شرایط سخت، راحتتر دوام بیارن. این کار باعث میشه حتی اگه تبعیض رو حس کنن، حالشون بهتر بمونه و از نظر روحی قویتر باشن.
در نهایت، مقاله میگه اگه دنبال راه حل هستیم باید از چند مسیر جلو بریم: یکی اینکه شبکه اجتماعی این بچهها رو قویتر کنیم، یکی اینکه به مقاوم بودن ذهنشون کمک کنیم، و مهمتر از اون اینکه با ریشهی تبعیض هم مبارزه کنیم.
پس خلاصهاش اینه: تنها گذاشته شدن، تبعیض و مشکلات روحی برای بچههای دورافتاده تو چین یه چالش جدیه، اما با حمایت اجتماعی و آموزش برای مقاوم شدن ذهنشون، میشه کلی کمکشون کرد تا قلباً شادتر و قویتر باشن. همین!
منبع: +
