همهمون کم و بیش هر سال سر سال نو شروع میکنیم به تصمیمگیری: خب امسال دیگه واقعاً باید رژیم بگیرم، یا امسال هرطور شده شروع به باشگاه رفتن میکنم! ولی بذار یه چیزی رو راستکی بهت بگم: این تصمیمات فردی، معمولاً خیلی زود ول میشن. چرا؟ بیشتر به خاطر اینه که وقتی هدف فقط خودمون باشیم، انگیزهمون زود تموم میشه.
یه سری از مطالعات هم به این نتیجه رسیدن که اگر فقط به زور اراده بخوایم یه تصمیم رو حفظ کنیم، این اراده یه جایی تموم میشه، مخصوصاً وقتی زندگی استرسدار میشه. مثلاً فکر کن یه نفر تصمیم میگیره امسال اصلاً بستنی نخوره تا ۵ کیلو وزن کم کنه. اگه خدایی نکرده موفق نشه، تهش فقط خودشو ناراحت میکنه و کسی دیگه ناراحت نمیشه.
“کورتس”، یکی از روانشناسها، گفته که از نظر تکاملی انسانها طوری ساخته نشدن که فقط به فکر خودشون باشن. درواقع، چیزی که باعث موفقیت اجداد ما شد، نه هدفهای شخصی، بلکه روابط اجتماعی قوی بود؛ یعنی همون داشتن دوست و رفیق و همکاری با دیگران. این رو “دیوید دستنو”، یه روانشناس دیگه، توی یه مقاله تو نیویورک تایمز نوشته بود.
حالا بیایم دوباره به تصمیمات سال نو نگاه کنیم: اگه هدفمون رو جوری انتخاب کنیم که دیگران هم توش سهیم باشن یا حتی به اونا کمک کنیم، احتمال اینکه بتونیم ادامهاش بدیم خیلی بیشتره. مثلاً اگه تصمیم میگیری یه روز در هفته با دوستات بری ورزش یا بهمراه خانواده غذای سالم درست کنی، چون بقیه هم درگیرن، نمیتونی به راحتی ولش کنی.
در کل، اگه میخوای امسال تصمیمهات رو ول نکنی، بهتره یه کم اجتماعیتر نگاهشون کنی. فقط خودت رو نبین. یه نگاهی هم به اطرافت بنداز و تصمیمهایی بگیر که باعث بشی هم خودت رشد کنی، هم دوستا و خانوادهات کلی حال خوب نصیبشون شه. باور کن اینجوری موندگاری تصمیمهات خیلی بیشتر میشه!
نکته: در اینجا وقتی میگیم “اراده” یا “willpower”، منظورمون اون نیروی درونیایه که هر وقت میخوای کاری رو کنار بزاری یا شروع کنی، متوسلش میشی؛ ولی این نیرو واقعاً محدود و فرّاره، مخصوصاً اگه کلی دغدغه داری. همین باعث میشه تصمیمات اجتماعی بیشتر دوام بیارن.
منبع: +
