تاحالا به این فکر کردی که شاید آدمایی که بیشتر ورزش میکنن، بیشتر هم به بقیه کمک میکنن؟ یه مطالعه جالب تو چین انجام شده که اومده دقیقاً همین موضوع رو بررسی کرده. یعنی اینکه واقعاً ورزش منظم ربطی به دادن پول یا کمک به خیریهها داره یا نه.
داستان چیه؟
تو این تحقیق، پژوهشگرها به سراغ یه دیتای خیلی بزرگی رفتن که اسمش هست ‘مطالعه اجتماعی عمومی چین CGSS2012’. این یه نظرسنجی ملیه که تقریباً آدمای مختلف، با هر سن و سال و جنسیت و وضعیت زندگی رو تو سراسر چین پوشش میده.
خب، اینا اومدن به طور خاص بررسی کردن آدما چه قدر ورزش میکنن و در کنارش، آیا اهل کمک مالی به خیریهها هم هستن یا نه، و همینطور مقدار این کمکها چقدره.
روش کارشون هم خیلی پیشرفته بود. مثلاً از مدلهای رگرسیون چندمتغیره استفاده کردن (یعنی مدلهای آماری که چند عامل رو با هم بررس میکنه). بعد از اونم چندین بار تستهای مختلف زدن تا نتیجههاشون محکم و قابل اطمینان بشه. مثلاً یه چیزی دارن به اسم ‘تحلیل حساسیت’ یا Sensitivity Analysis که جور دیگهای دادهها رو بررسی میکنن تا مطمئن بشن جوابشون شانسی نبوده. یا Propensity Score Matching که یعنی گروههایی که خیلی شبیههمن رو با هم مقایسه کنن تا تاثیر فقط مال ورزش کردن باشه و نه چیز دیگه.
حالا جوابها چی بودن؟
جوابهای تحقیق نشون داد کسایی که ورزش میکنن—حتی اگه فقط کمی باشه—بیشتر دلشون میخواد به خیریهها پول بدن، و معمولاً این پول هم بیشتره! یعنی نه فقط احتمال کمک کردن بالاتر میره، بلکه میزان پولی که کمک میکنن هم بیشتره.
جالب اینجاست که این رابطه تو هر گروهی یکسان بوده. یعنی چه مرد، چه زن؛ چه سن بالا چه سن پایین؛ چه از شهر چه روستا یا هر نوع وضعیتی تو ثبتنام خانوادگی، همشون این تاثیر رو داشتن. نویسندههای تحقیق اسم این کار رو ‘تحلیل ناهمگنی’ گذاشتن—یعنی بررسی اینکه تو گروههای مختلف جواب فرق میکنه یا نه، که اینجا ندیدنش.
چرا اینطور میشه؟
اینم سوال خیلی جالبیه و محققها اومدن دو تا عامل اساسی که این وسط نقش بازی میکنه رو بررسی کردن: اولیش ‘مسئولیت اجتماعی’ بود (social responsibility یعنی حس مسئولیت در برابر جامعه و بقیه) و دومیش ‘رضایت یا خوشحالی ذهنی’ (Subjective well-being یعنی میزان حس خوشبختی یا رضایت شخصی که آدمها دارن).
طبق مدلهاشون، این دو تا حس باعث میشه اون رابطه بین ورزش و بخشندگی تا حدی توضیح داده بشه. یعنی وقتی طرف ورزش میکنه، هم حس میکنه بیشتر باید به جامعه کمک کنه، هم خودش شادتره، و این باعث میشه راحتتر به خیریه پول بده.
چرا این قضیه مهمه؟
تو چین که الان هدف جدیشون ‘رفاه مشترک’ (Common Prosperity یعنی همه با هم پیشرفت کنن و شکاف فقیر و غنی کمتر بشه) هست، این تحقیقات نشون میده ورزش کردن فقط برای بدن نیست، میتونه به کل جامعه فایده برسونه! با ورزش جمعی، نهتنها سلامتی بهتر میشه، بلکه مردم مهربونتر و اجتماعیتر میشن و راحتتر تو کارای شهروندی و خیریهها شرکت میکنن.
در نهایت اگه دنبال راهی هستی که هم روحیهات بهتر بشه و هم دنیا رو جای بهتری کنی، هر جور ورزشی که دوست داری رو شروع کن؛ شاید هر دوتاشو با هم به دست بیاری! خلاصه اینکه بدن سالم، جامعه سالمتر و مهربونتر رو هم داره به دنبالش میاره.
منبع: +
