خب، بیا یه کم درباره یه موضوع جذاب گپ بزنیم: رابطه خواهر و برادرایی که یکیشون مشکل بینایی داره یا نابیناست و اینکه بازیهای اجتماعی بینشون چه نقشی بازی میکنه. راستش، رابطه خواهر و برادری معمولاً اولین تجربه دوستی نزدیک واسه هر بچهست. یعنی بیشتر بچهها اولین بار دوست شدن و دعوا کردن و آشتی رو با خواهر یا برادرشون تجربه میکنن. حالا فکر کن اگه یکی از این خواهر یا برادرا نابینا باشه یا ضعف بینایی داشته باشه چی میشه؟
داستان یه تحقیق جالب اینه که اومدن از هر دو سمت پرسیدن، یعنی هم از اون خواهر یا برادرایی که مشکل بینایی داشتن و هم اونایی که نداشتن، تا بفهمن تو زندگیشون چه خبره و ارتباطشون چطوره. یه نکته مهم که تو این تحقیق بهش پرداختن، «بازی اجتماعی» بود. حالا بازی اجتماعی چیه؟ یعنی همون بازی کردن دوتایی یا گروهی که بچهها با هم انجام میدن؛ مثلاً قایمموشک، خالهبازی، فوتبال کوچولو و اینجور چیزا. اینجور بازیها باعث میشه بچهها یاد بگیرن که چجوری با هم کنار بیان، صبر کنن، نوبت بگیرن و خلاصه مهارتهای اجتماعیشون قویتر بشه.
نتیجهی این تحقیق خیلی باحال بود. فهمیدن که رابطه بین این خواهر و برادرا (چه نابینا، چه بینا) خیلی هم خوب، صمیمی و هماهنگه؛ یعنی نبوده که چون یکی مشکل بینایی داره، همهچی به هم بریزه یا ارتباطشون خراب شه. تازه، بازی اجتماعی هم مثل یه عامل محافظتی واسه سلامت روانشون عمل میکنه. حالا عامل محافظتی یعنی چی؟ یعنی چیزی که باعث میشه مشکلات روحی کمتر سراغشون بیاد یا حداقل راحتتر از پس سختیها بر بیان.
در کل محققها گفتن اینجور بازیها باعث میشه رابطه خواهر و برادر محکمتر و دوستداشتنیتر بشه، حتی اگه یکی نابینا باشه. یعنی به جای اینکه به خاطر مشکلات از هم دور شن، اتفاقاً بیشتر هوای همو دارن و از طریق بازی دنیای همو بهتر میفهمن. خلاصه اینجوریه که بازی اجتماعی فقط یه سرگرمی ساده نیست، بلکه نقش خیلی مهمی تو زندگی و سلامت روان بچههایی که خواهر یا برادر نابینا دارن، بازی میکنه و باعث میشه رابطهشون خیلی قوی و رفیقونه بمونه.
منبع: +
