خب، امروز میخوام باهاتون درباره یه موضوع خیلی مهم و البته ناراحتکننده حرف بزنم: افکار خودکشی توی پرسنل درمانی. یعنی دکترها، پرستارها و کلی آدمای دیگهای که در بیمارستانها یا مراکز درمانی کار میکنن. شاید فکر کنین کسایی که قراره حال بقیه رو خوب کنن، خودشون نباید همچین فکری سراغشون بیاد ولی واقعیت ماجرا چیز دیگهایه.
تو یه تحقیق که بین سالهای ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۴ انجام شده، اومدن کلی مقاله و مطالعه رو بررسی کردن تا بفهمن چی باعث میشه کارکنای حوزه سلامت حتی به فکر خودکشی بیفتن و چی میتونه جلوشو بگیره. واسه پیدا کردن این اطلاعات هم از دیتابیسهای معروف مثل PubMed و Scopus و PsycINFO و… استفاده کردن (این دیتابیسها یه جور بانک اطلاعاتیه واسه مقالات علمی). ضمناً این تحقیق طبق راهنمای PRISMA پیش رفته؛ PRISMA یعنی یه سری قانون و استاندارد که بررسی تحقیقات رو دقیق و شفاف میکنه.
حالا بذار راجع به نتایجی که گرفتن حرف بزنیم. یکی از نکات غمانگیز این بود که کرونا (یا همون پاندمی COVID-19) اوضاع رو خیلی بدتر کرد. همین ترس و فشارهایی که همه ما تجربه کردیم، برای کادر درمان چندبرابر بود. و خب تو این مدت میزان کسایی که به افکار خودکشی فکر کردن، بیشتر شد.
اما چه چیزهایی این فکرارو تو سر پرسنل درمانی میندازه؟ مهمترینهاش ایناست:
- استرس شغلی خیلی بالا. یعنی فشار کاری یا مسئولیت سنگین، یا حتی دیدن مریضای زیاد و کمبود نیرو.
- دائم در معرض مرگ و رنج بودن. یعنی هر روز با مریضایی طرف شدن که دارن درد میکشن یا حتی فوت میشن. این خودش حسابی روح رو خسته میکنه.
- بیتوجهی یا کمبود حمایت سازمانی. مثلاً وقتی جایی که کار میکنی هیچ پشتوانه و حمایتی بهت نده، یا شرایط کاری رو برات راحتتر نکنه، این حس بدتر میشه. حمایت سازمانی یعنی امکانات، ارزش قائل شدن و توجه به حال روحی کادر درمان.
حالا خبر خوب اینکه یه سری چیزها هست که میتونه جلوی این افکار خطرناک رو بگیره:
- تابآوری یا Resilience؛ یعنی اینکه آدم بتونه در برابر سختیها و فشارها، خودش رو جمع و جور کنه و کم نیاره.
- حمایت اجتماعی. یعنی اطرافیان و خانواده پشت آدم باشن، یا حتی همکارا بتونن با هم حرف بزنن و همدیگه رو درک کنن.
- منابع و امکاناتی که خود محل کار در اختیار میذاره، از جمله مشاوره روانی، فضای امن برای حرف زدن، یا حتی ساعات کاری منطقیتر.
نتیجه نهایی این مقاله این بود که حتماً باید یه برنامه جدی و همهجانبه برای پیشگیری از این موضوع و کمک به حال خوب پرسنل درمانی طراحی بشه. باید هم به صورت فردی بهشون کمک کرد، هم توی محل کار تغییر ایجاد کرد، هم از نظر سیاستگذاری کلان به فکرشون بود.
در کل، اگه بشه تابآوری رو تو کادر درمان تقویت کرد و محل کارشون واقعاً حمایت بیشتری بهشون بده، نه تنها حال روحی خودشون بهتر میشه، بلکه کیفیت خدمات درمانی برای همهمون بالاتر میره.
خلاصه اینکه پشت لبخند و روپوش سفید این آدمها خیلی وقتا کلی دغدغه و فشار قایم شده. اگه هرکدوممون بتونیم یه کوچولو بهشون توجه کنیم یا از طرف سازمانها حمایت بیشتری براشون جور بشه، شاید بتونیم جلوی اتفاقات تلخی که خودمون هم نمیخوایم رو بگیریم.
منبع: +
