خب بذار یه داستان جالب رو برات تعریف کنم درباره اینکه حال و هوای نوجوانها چطور با چیزایی مثل قدم زدن، سر پا بودن یا خوابشون ربط داره؛ اونم به کمک ساعت هوشمند و گجتهای پوشیدنی دیگه.
طی ده سال اخیر، بیماریهای روحی و روانی توی نوجوانها حسابی بیشتر شده. یکی از دلایل مهمش هم سبک زندگی این روزهاست؛ مثلاً این که چقدر ورزش میکنن، خوابشون چطورِ، یا چقدر تو روز تحرک دارن.
حالا با پیشرفت تکنولوژی و ورود چیزایی مثل اسمارتواچ و موبایلهایی که اطلاعات زیادی درباره سلامتی جمع میکنن (به این میگن passive mobile sensing؛ یعنی دستگاه خودش بدون اینکه کاری کنیم اطلاعات سلامتی رو جمع میکنه)، محققها اومدن یه تحقیقی راه انداختن ببینن چقدر این دادههای فیتنس میتونن حال و هوای آدما رو نشون بدن یا حتی بهشون کمک کنن.
داستان این تحقیق چطوری بود؟
یه تیم اومد ۵۳ تا نوجوان رو جمع کرد (خودشون هم سالم بودن، مثلاً مشکل خاص روانی نداشتن) و به هرکدوم یه Apple Watch بست و یه شتابسنج حرفهای هم به پاشون وصل کرد (این دستگاه، حرکات رو دقیق اندازه میگیره). این بچهها باید دو هفته کامل با این گجتها میگشتن و هر روز تا ۶ بار، حال و هوای لحظهای خودشون رو توی یه برنامه خاص روی موبایل، با شکلک اموجی و نمره از ۱ تا ۱۰ ثبت میکردن (بهش Mood Barometer گفتن!).
حالا سوال این بود: آیا واقعاً بین تعداد قدمهایی که اینا تو روز برمیدارن (یا چقدر سرپا وایسادن، ورزش کردن، خوابیدن و غیره) و اون احساسی که همون لحظه خودشون ثبت میکنن، رابطهای هست؟ برای این اصلاً لازمه یه چیزی به اسم Multilevel Modeling استفاده کنن؛ یعنی مدلهایی که میتونن چند سطح داده رو آنالیز کنن (یه روش پیشرفته آماری حساب میشه).
نتیجهها چی شد؟
- هرچی این بچهها قدم بیشتری توی روز برمیداشتن، یا مدت بیشتری سرپا بودن یا وقت بیشتری ورزش میکردن، حال روحیشون هم بهتر بود! (این ارتباط از نظر آماری معنیدار بوده.)
- حتی اگه توی همون ۶۰ دقیقه قبل از اینکه حالشون رو ثبت کنن، بیشتر راه رفته بودن، نمره حالشون بالاتر بوده.
- از اون ور، اگه بیشتر وقتشون رو بیحرکت و نشسته بودن میگذروندن یا زیاد مدتهای طولانی پشت سر هم بدون حرکت میموندن، حال روحیشون پایینتر بوده.
- یه نکته باحال دیگه این بود که طول خواب (که دستگاه اندازه میگیره) به تنهایی به حال بد یا خوبشون ربطی نداشت؛ ولی وقتی خودشون میگفتن خواب باکیفیت داشتن، این موضوع به طور معنیداری به حال بهتر ربط پیدا میکرد.
پس تهش چی یاد گرفتیم؟
عملاً این دادههای گجتی ــ مثلا قدمشمار، زمان سرپا بودن، حتی نظر خود فرد درباره کیفیت خوابش ــ میتونن یه پیشبینی کلی درباره مود و حال و هوای روز طرف بدن. تو زمونهای که مشکلات روحی تو نوجوانا داره زیاد میشه، این نتیجه واقعاً مهمه.
و نکته خیلی مهم اینه که تکنولوژیهای موبایل و پوشیدنی، اگه درست استفاده بشن، میتونن تبدیل به ابزاری بشن برای اینکه به راحتی و حتی به طور خودکار، حال روانی آدمها مخصوصاً نوجوانها رو تحت نظر بگیریم و حتی کمکشون کنیم حالشون بهتر شه. اینم میتونه موضوع تحقیقات آینده باشه و خیلی به کار سلامت جمعی بیاد.
خلاصه اگر دوست داری حال روحی خوبی داشته باشی، تکون خوردن، سرپا بودن و خواب خوب رو جدی بگیر! و کلی تکنولوژی هست که میتونه بهت نشون بده وضعیتت چجوریه یا حتی حالتو بهتر کنه.
منبع: +
